słodki cukiereczek
Strona główna Opoki | Liturgia na dziś | Baza Mszy św. | Porozmawiajmy o wierze | Życie Kościoła | Jan Paweł II | Dołącz do grona darczyńców

Opoka jest przydatna? Wpłać darowiznę
Zapraszamy do czytelni Według autorów Według dziedzin Według tematów Wyszukaj Na zakupy!





Audiobooki w odcinkach




Wiadomości


 


Wizyta Papieża Franciszka w Armenii 24-26 czerwca 2016 r.

Papież Franciszek

Nowe drogi pojednania

24 VI 2016 — Przemówienie w katedrze w Eczmiadzynie



Papież Franciszek przybył do stolicy Armenii Erewanu w piątek 24 czerwca po południu. Na lotnisku Zwartnoc powitali go m.in. prezydent kraju Serż Sarkisjan, zwierzchnik Ormiańskiego Kościoła Apostolskiego — Katolikos i Najwyższy Patriarcha Wszystkich Ormian Karekin II, katolicki patriarcha Cylicji obrządku ormiańskiego Kirkor Bedros XX Ghabroyan oraz abp Marek Solczyński, nuncjusz apostolski w Armenii, Azerbejdżanie i Gruzji. Po krótkiej uroczystości powitalnej Papież udał się do odległego o kilkanaście kilometrów od lotniska Eczmiadzynu — duchowej stolicy Ormian i siedziby zwierzchników Ormiańskiego Kościoła Apostolskiego. W tamtejszej katedrze — wybudowanej w 303 r. w miejscu, które, jak mówi tradycja, wskazał Chrystus apostołowi Ormian św. Grzegorzowi Oświecicielowi, objawiając się mu we śnie, będącej w przekonaniu Ormian świętym miejscem «zstąpienia Jednorodzonego» — odbyło się spotkanie modlitewne. Poprzedziła je uroczysta procesja — wyruszyła ona od Łuku Tirydatesa III — króla, dzięki któremu Armenia stała się pierwszym państwem chrześcijańskim świata — skąd po nałożeniu, zgodnie ze zwyczajem, specjalnego okrycia na obuwie Franciszek i Karekin II przeszli najpierw do ołtarza «Zstąpienia», przed którym pomodlili się w ciszy, ucałowali krzyż i ewangeliarz, a następnie do głównego ołtarza katedry, gdzie wymienili pocałunek pokoju i poprowadzili modlitwę opartą na słowach Psalmu 122. Podczas spotkania przemawiali Katolikos i Papież, którego przemówienie zamieszczamy poniżej, a na zakończenie uroczystości obaj udzielili zebranym błogosławieństwa.

Wasza Świątobliwość, czcigodny Bracie, Najwyższy Patriarcho i Katolikosie Wszystkich Ormian, umiłowani Bracia i Siostry w Chrystusie!

Ze wzruszeniem przekroczyłem próg tego świętego miejsca, które jest świadkiem historii waszego narodu, promieniującym centrum jego duchowości. Cennym darem Bożym jest dla mnie możliwość zbliżenia się do świętego ołtarza, z którego zabłysło światło Chrystusa w Armenii. Witam Katolikosa Wszystkich Ormian Jego Świątobliwość Karekina II — któremu serdecznie dziękuję za miłe zaproszenie do odwiedzenia Świętego Eczmiadzynu — arcybiskupów i biskupów Ormiańskiego Kościoła Apostolskiego i wszystkim dziękuję za zgotowane mi serdeczne i radosne przyjęcie. Dziękuję, Wasza Świątobliwość, za przyjęcie mnie w swoim domu. Ten znak miłości mówi wymownie, znacznie bardziej niż słowa, co oznaczają przyjaźń i miłość braterska.

Przy tej uroczystej okazji dziękuję Bogu za światło wiary rozpalone na waszej ziemi, wiary, która nadała Armenii jej swoistą tożsamość i uczyniła ją zwiastunem Chrystusa wśród narodów. Chrystus jest waszą chwałą, waszym światłem, słońcem, które was oświeciło i dało wam nowe życie, które wam towarzyszyło i was wspierało, zwłaszcza w chwilach najcięższych prób. Chylę czoło przed miłosierdziem Pana, który zechciał, aby Armenia stała się pierwszym krajem, który — już w 301 r. — przyjął chrześcijaństwo jako swą religię, w czasach, kiedy w Cesarstwie Rzymskim trwały jeszcze srogie prześladowania.

Wiara w Chrystusa nie była dla Armenii czymś w rodzaju szaty, którą można przywdziewać lub zdejmować w zależności od okoliczności i potrzeb, ale rzeczywistością konstytutywną jej tożsamości, darem o ogromnej doniosłości, który należy przyjąć z radością i strzec go z zaangażowaniem i męstwem za cenę życia. Jak napisał św. Jan Paweł II, «z chrztem wspólnoty ormiańskiej (...) rodzi się nowa tożsamość narodu, która stanie się częścią konstytutywną i nieodłączną od tego, co będzie stanowić o samej ormiańskości. Od tej chwili nie będzie już można myśleć, że wśród elementów tej identyczności może zabraknąć wiary w Chrystusa jako składnika istotnego» (List apostolski z okazji 1700. rocznicy chrztu narodu ormiańskiego, 2 lutego 2001 r., n. 2: Dzieła zebrane, t. III, Kraków 2007 r.). Niech Pan wam błogosławi za to jasne świadectwo wiary, które w sposób wzorcowy ukazuje potężną skuteczność i owocność chrztu przyjętego ponad tysiąc siedemset lat temu z wymownym i świętym znakiem męczeństwa, które pozostało stałym elementem historii waszego narodu.

Dziękuję Panu również za drogę, jaką Kościół katolicki i Ormiański Kościół Apostolski przebyły, prowadząc szczery i braterski dialog, aby osiągnąć pełną wspólnotę eucharystyczną. Oby Duch Święty dopomógł nam urzeczywistnić tę jedność, o którą modlił się nasz Pan, aby Jego uczniowie byli jedno, a świat uwierzył. Pragnę tutaj przypomnieć o decydującym wkładzie, jaki wnieśli w intensyfikację stosunków oraz wzmocnienie dialogu między naszymi dwoma Kościołami w ostatnich czasach Ich Świątobliwości Wazgen I i Karekin, Jan Paweł II i Benedykt XVI. Wśród szczególnie istotnych etapów tego zaangażowania ekumenicznego wymienię Wspomnienie Świadków Wiary XX wieku, w kontekście Wielkiego Jubileuszu Roku 2000; przekazanie Waszej Świątobliwości relikwii ojca chrześcijańskiej Armenii, św. Grzegorza Oświeciciela, dla nowej katedry w Erewanie; wspólną deklarację Jego Świątobliwości Jana PawłaII i Waszej Świątobliwości, podpisaną właśnie tutaj, w Świętym Eczmiadzynie; i wizyty, które Wasza Świątobliwość złożył w Watykanie z okazji ważnych wydarzeń i uroczystości.

Świat jest, niestety, naznaczony podziałami i konfliktami, a także poważnymi formami ubóstwa materialnego i duchowego, włącznie z wyzyskiem ludzi, nawet dzieci i osób starszych, i oczekuje od chrześcijan świadectwa wzajemnego szacunku i braterskiej współpracy, które jasno ukazywałoby każdemu sumieniu moc i prawdę zmartwychwstania Chrystusa. Cierpliwe i odnawiane zaangażowanie na rzecz pełnej jedności, intensyfikacja wspólnych inicjatyw i współpraca między wszystkimi uczniami Pana na rzecz dobra wspólnego są niczym jaśniejące światło w ciemną noc i stanowią wezwanie do przeżywania także różnic w miłości i wzajemnym zrozumieniu. Duch ekumeniczny nabiera wartości przykładu także poza widzialnymi granicami wspólnoty kościelnej i jest dla wszystkich silnym wezwaniem do łagodzenia rozbieżności na drodze dialogu i doceniania tego, co łączy. Zapobiega on ponadto instrumentalizacji wiary i manipulowaniu nią, ponieważ zobowiązuje do odkrycia jej prawdziwych korzeni, do przekazywania, obrony i krzewienia prawdy z poszanowanim godności każdego człowieka oraz w sposób ujawniający obecność tej miłości i tego zbawienia, które pragniemy głosić. W ten sposób dawane jest światu — który pilnie tego potrzebuje — przekonujące świadectwo, że Chrystus żyje i działa, potrafiące otwierać wciąż nowe drogi pojednania między narodami, cywilizacjami i religiami. Zaświadcza się i czyni wiarygodnym, że Bóg jest miłością i miłosierdziem.

Drodzy bracia i siostry, kiedy nasze działania są inspirowane i pobudzane mocą miłości Chrystusa, wzrasta wzajemne poznanie i szacunek, powstają lepsze warunki do owocnego procesu ekumenicznego, a jednocześnie ukazuje się wszystkim ludziom dobrej woli i całemu społeczeństwu konkretną drogę, którą można podążać, aby załagodzić konflikty niszczące życie obywatelskie i pogłębiające podziały trudne do naprawienia. Niech wszechmogący Bóg, Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, przez wstawiennictwo Najświętszej Maryi Panny, św. Grzegorza Oświeciciela — «świetlanej kolumny Świętego Kościoła Ormian», i św. Grzegorza z Nareku, doktora Kościoła, błogosławi was wszystkich i cały naród ormiański, i niech go zawsze zachowuje w wierze, którą otrzymał od ojców i o której chwalebnie świadczył na przestrzeni wieków.


opr. mg/mg








 wyślij znajomym

Zobacz także:
Papież Franciszek, Pokój w Syrii jest możliwy
G.M.V., Dziedzictwo Montiniego
L'Osservatore Romano, Kto bije w dzwon?
Sławomir Zatwardnicki, Jak rozum do jeża
Henryk Zieliński, Gotowość do dialogu
Autor zbiorowy, Słowo Boga na każdy dzień roku 2017. Wybrane dni
Giovanni Maria Vian, Pozytywne spojrzenie
Giovanni Maria Vian, Od pamięci ku przyszłości
Papież Franciszek, Wspólna deklaracja Papieża Franciszka i Katolikosa Karekina II
Papież Franciszek, Przyspieszmy kroku w dążeniu do pełnej jedności
Komentarze internautów:

Benedykt XVI | Biblioteka audio i wideo | Czytelnia | Dane nt. Kościoła | Edukacja Ekonomiczna | Felietony, komentarze | Filozofia | Galeria zdjęć | Inne nauki |
Europa, Polska, Kościół | Internet i komputery | Jan Paweł II | Katalog adresów | Katechetom i duszpasterzom | Kultura | Księgarnia religijna | Liturgia - na dziś i na niedziele | Mapa serwisu | Msze św. - gdzie, kiedy? | Nauczanie | Noclegi w Polsce | Noclegi, hotele w Polsce | Nowości na naszych stronach | Papież Franciszek | Pielgrzymki piesze - ePielgrzymka | Rekolekcje | Rodzina | Sekty | Serwis informacyjny | Słownik | Sonda | Święci patroni | Szukaj | Tapety i dzwonki religijne | Teologia | Twój głos w dyskusji | Varia | Życie Kościoła