Podróż apostolska Benedykta XVI do Brazylii (9-14 maja 2007 r.)

Benedykt XVI

Warto być wiernym, warto wytrwać w wierze

Nabożeństwo różańcowe w sanktuarium Matki Bożej z Aparecidy, 12 maja — Aparecida

W sobotę wieczorem Benedykt XVI przewodniczył modlitwie różańcowej w sanktuarium w Aparecidzie. W nabożeństwie uczestniczyli kapłani, diakoni, zakonnice, zakonnicy i seminarzyści. Na zakończenie spotkania Papież wygłosił następujące przemówienie:

Księża Kardynałowie, czcigodni Bracia w biskupstwie i kapłaństwie, umiłowani Zakonnicy i Wy wszyscy, którzy usłyszeliście głos Jezusa Chrystusa i poszliście za Nim z miłości, drodzy Seminarzyści przygotowujący się do posługi kapłańskiej, drodzy Przedstawiciele ruchów kościelnych i Wy wszyscy, Świeccy, którzy napełniacie światłem Ewangelii świat pracy i kultury, rodziny i swoje parafie!

1. Tak jak apostołowie, którzy wraz z Maryją «weszli do sali na górze» i tam «trwali jednomyślnie na modlitwie» (por. Dz 1, 13-14), i my zgromadziliśmy się dzisiaj w sanktuarium Matki Bożej w Aparecidzie, które w tym momencie jest dla nas «salą na górze», gdzie Maryja, Matka Jezusa, przebywa pośród nas. To Ona prowadzi dzisiaj nasze rozważania. Ona uczy nas modlitwy. Ona wskazuje nam, w jaki sposób otworzyć umysły i serca na moc Ducha Świętego, który przychodzi i ma być przekazywany całemu światu.

Przed chwilą odmówiliśmy różaniec. Poprzez jego medytacyjny rytm Boski Pocieszyciel pragnie nas wprowadzić w poznanie Chrystusa, którego czystym źródłem jest tekst Ewangelii. Ze swej strony Kościół trzeciego tysiąclecia pragnie ofiarować chrześcijanom — zgodnie ze słowami św. Pawła — zdolność «poznania tajemnicy Boga — Chrystusa. W Nim wszystkie skarby mądrości i wiedzy są ukryte» (por. Kol 2, 2-3). Najświętsza Maryja Panna, czysta i nieskalana, jest naszą Nauczycielką wiary, prowadzącą nas i dodającą siły w drodze wiodącej na spotkanie ze Stwórcą nieba i ziemi. Papież z radością przybył do Aparecidy, by wam powiedzieć przede wszystkim: «Pozostańcie w szkole Maryi». Czerpcie natchnienie z Jej nauczania, starajcie się przyjąć i zachować w sercu światło, które Ona — z Bożego polecenia — zsyła wam z wysoka.

Jak pięknie jest być tutaj razem w imię Chrystusa, w klimacie wiary, braterstwa, radości, pokoju i «na modlitwie (...) z Maryją, Matką Jezusa» (Dz 1, 14). Drodzy kapłani, diakoni, osoby konsekrowane, seminarzyści i rodziny chrześcijańskie, jak pięknie jest być tutaj, w tym narodowym sanktuarium Matki Bożej z Aparecidy — Przybytku Boga, Domu Maryi oraz Domu Braci — które w tych dniach staje się również miejscem obrad V Konferencji Ogólnej Episkopatu Ameryki Łacińskiej i Karaibów. Jak pięknie jest być w tej bazylice maryjnej, ku której teraz kierują się spojrzenia i nadzieje świata chrześcijańskiego, w sposób szczególny Ameryki Łacińskiej i Karaibów!

2. Bardzo się cieszę, że jestem tu z wami, pośród was! Papież was kocha! Papież serdecznie was wita! Modli się za was! I uprasza u Pana o obfite błogosławieństwa dla ruchów, stowarzyszeń i nowych form życia kościelnego, będących żywym wyrazem wieczystej młodości Kościoła! Bądźcie naprawdę błogosławieni! Z tego miejsca kieruję moje bardzo serdeczne pozdrowienia do was — rodzin, tu zgromadzonych jako reprezentacja wszystkich drogich rodzin chrześcijańskich na całym świecie. W szczególny sposób dzielę waszą radość i przekazuję pocałunek pokoju.

Dziękuję narodowi brazylijskiemu za przyjęcie i gościnność. Od momentu przybycia jestem przyjmowany bardzo serdecznie. Rozmaite wyrazy szacunku i pozdrowienia są znakiem tego, jak bardzo kochacie, szanujecie i cenicie Następcę apostoła Piotra. Mój poprzednik, Sługa Boży Jan Paweł II wielokrotnie mówił o wyróżniającej was sympatii i braterskiej gościnności. Miał całkowicie rację!

3. Pozdrawiam obecnych tu drogich kapłanów, myśląc o wszystkich kapłanach rozproszonych po całym świecie, w sposób szczególny w Ameryce Łacińskiej i na Karaibach, wśród których są kapłani fidei donum, i modlę się za nich. Jak wielu wyzwaniom i trudnym sytuacjom stawiacie czoło, ileż wielkoduszności, ducha zaparcia, ofiar i wyrzeczeń! Wierność wyrażająca się w pełnieniu posługi i w życiu modlitwy, dążenie do świętości, całkowite oddanie się Bogu w służbie braciom i siostrom, poświęcanie życia i energii krzewieniu sprawiedliwości, braterstwa, solidarności i dzielenia się własnymi dobrami — wszystko to mocno przemawia do mojego serca pasterza. Świadectwo dobrze przeżywanego kapłaństwa uszlachetnia Kościół, budzi podziw w wiernych, jest źródłem błogosławieństwa dla wspólnoty i najlepszą promocją powołań, najbardziej autentycznym zaproszeniem, aby również inni młodzi odpowiedzieli «tak» na wezwanie Pana. Jest to prawdziwa współpraca w dziele budowania Królestwa Bożego!

Szczerze wam dziękuję i zachęcam was, byście nadal godnie żyli powołaniem, które otrzymaliście. Niech nigdy nie zabraknie w waszym życiu zapału misyjnego, pasji dla ewangelizacji coraz lepiej dostosowanej do nowych potrzeb, autentycznego ducha apostolskiego oraz gorliwości w pozyskiwaniu dusz! Również starszych i chorych kapłanów otaczam serdecznością i modlitwą oraz wyrażam im wdzięczność. Wasze upodobnienie do Chrystusa cierpiącego i zmartwychwstałego stanowi najbardziej owocny apostolat! Bardzo wam dziękuję!

4. Drodzy diakoni i seminarzyści, również wam, zajmującym szczególne miejsce w sercu Papieża, przekazuję braterskie i serdeczne pozdrowienie. Pogoda ducha, entuzjazm, idealizm i zachęcanie do śmiałego stawiania czoła nowym wyzwaniom sprawiają, że Lud Boży staje się bardziej otwarty, dodają wiernym energii i przyczyniają się do wzrastania wspólnoty, do jej postępu, do tego, by była bardziej ufna, radosna i optymistyczna. Dziękuję za świadectwo, jakim jest wasza współpraca z biskupami w duszpasterskiej działalności diecezji. Miejcie zawsze przed oczyma postać Jezusa, Dobrego Pasterza, który «nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć i dać swoje życie jako okup za wielu» (Mt 20, 28). Na wzór pierwszych diakonów Kościoła bądźcie ludźmi cieszącymi się dobrą sławą, pełnymi Ducha Świętego, mądrości i wiary (por. Dz 6, 3-5). A wy, seminarzyści, dziękujcie Bogu za głos powołania, który usłyszeliście. Pamiętajcie, że seminarium jest «kolebką waszego powołania i pierwszą szkołą komunii» (por. Dyrektorium o posłudze i życiu kapłanów, n. 32). Modlę się, abyście z pomocą Bożą byli świętymi i wiernymi kapłanami, szczęśliwymi, że mogą służyć Kościołowi!

5. Zwracam się teraz do was, umiłowane osoby konsekrowane, zgromadzone tutaj, w sanktuarium Matki, Królowej i Patronki narodu brazylijskiego, a także do tych, które są rozproszone po całym świecie. Wy, zakonnicy i zakonnice, jesteście prezentem, ofiarą, Bożym darem, jaki Kościół otrzymał od swego Pana. Dziękuję Bogu za wasze życie i za składane światu świadectwo miłości wiernej Bogu i braciom. Ta miłość bez granic, całkowita, ostateczna, bezwarunkowa i żarliwa znajduje wyraz w milczeniu, kontemplacji, modlitwie i w różnorodnej działalności prowadzonej w waszych rodzinach zakonnych dla dobra ludzkości, a zwłaszcza ubogich i opuszczonych. To wszystko budzi w sercu młodych pragnienie, by tym bardziej i radykalniej iść w ślady Chrystusa Pana i ofiarować życie, by poświęcić życie dawaniu ludziom współczesnym świadectwa, że Bóg jest Miłością i że warto dać się zdobyć i zafascynować, by całkowicie się Mu poświęcić (por. Adhortacja apostolska Vita consecrata, 15).

Życie zakonne w Brazylii miało zawsze, od początku kolonizacji, znaczną i ważną rolę w dziele ewangelizacji. Zaledwie wczoraj z wielką radością przewodniczyłem Mszy św., podczas której został kanonizowany św. Antoni od św. Anny Galvăo, kapłan i zakonnik franciszkański, pierwszy święty urodzony w Brazylii. Oprócz niego wspaniałe świadectwo osoby konsekrowanej dała św. Paulina, założycielka zgromadzenia Małych Sióstr Niepokalanego Poczęcia. Mógłbym przytoczyć jeszcze wiele innych przykładów. Niech wszystkie te osoby pobudzają was do życia w całkowitej konsekracji. Niech Bóg wam błogosławi!

6. Dzisiaj, w przeddzień inauguracji V Konferencji Ogólnej Episkopatu Ameryki Łacińskiej i Karaibów, której z przyjemnością będę przewodniczył, pragnę powiedzieć wam wszystkim, jak ważne jest poczucie przynależności do Kościoła, które pomaga chrześcijanom wzrastać i dojrzewać jako bracia, dzieci tego samego Boga i Ojca. Drodzy mężczyźni i kobiety Ameryki Łacińskiej — wiem, że bardzo pragniecie Boga. Wiem, że podążacie za Jezusem, który powiedział: «Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie» (J 14, 6). Dlatego też Papież chce wam wszystkim powiedzieć: Kościół jest waszym domem! To jest nasz dom! W Kościele katolickim znajdujemy wszystko, co dobre, wszystko, co daje poczucie bezpieczeństwa i ulgę. Ten, kto w pełni przyjmuje Chrystusa, który jest «Drogą i Prawdą, i Życiem», zapewnia sobie pokój i szczęście w tym życiu i w przyszłym! Dlatego Papież przybył tutaj, by się modlić i wyznać razem z wami wszystkimi: warto być wiernym, warto wytrwać we własnej wierze! Jednakże konsekwencja w wierze wymaga solidnej formacji doktrynalnej i duchowej, która pozwala wnosić wkład w budowanie społeczeństwa bardziej sprawiedliwego, bardziej na miarę człowieka i chrześcijanina. Katechizm Kościoła Katolickiego, również w wersji skróconej, opublikowanej pod tytułem Kompendium, może być pomocny w zdobyciu jasnej wiedzy o naszej wierze. Prośmy już teraz, by przyjście Ducha Świętego stało się dla wszystkich niejako nową Pięćdziesiątnicą, i by On oświecił nasze serca i naszą wiarę światłem pochodzącym z wysoka.

7. Z wielką nadzieją zwracam się do was wszystkich, obecnych w tej monumentalnej bazylice, i do tych, którzy uczestniczyli w odmawianiu różańca na zewnątrz; zachęcam was, abyście się stali prawdziwymi misjonarzami i nieśli Dobrą Nowinę Ewangelii do najdalszych zakątków Ameryki Łacińskiej i całego świata.

Prośmy Matkę Bożą z Aparecidy, by strzegła życia wszystkich chrześcijan. Niech Ona, Gwiazda Ewangelizacji, kieruje nasze kroki na drogę wiodącą do Królestwa niebieskiego:

opr. mg/mg

wyślij znajomym

Zobacz także: Luciano Nervi, Pielgrzymując do Fatimy Benedykt XVI, List Papieża z okazji 35. Kongregacji Generalnej Towarzystwa Jezusowego Rafał Szymkowiak OFMCap, Adam Maniura, Z perspektywy zakonnika Rafał Szymkowiak OFMCap, Adam Maniura, Ale faza! Życie pod napięciem Marek Dziewiecki, Europejskie sympozjum powołaniowe w Porto Jacek Prusak SJ, Powołanie do bycia singlem Marcin Romanowski, Za kogo mnie uważacie? Zenon Grocholewski, Przemówienie podczas zgromadzenia plenarnego Benedykt XVI, Nie ma nadziei bez modlitwy Benedykt XVI, Kapłani muszą być przygotowani do dialogu ze współczesnymi kulturami

Komentarze internautów: Dodaj swój komentarz