Wspólna deklaracja Papieża Benedykta XVI i Arcybiskupa Aten i całej Grecji Christodoulosa

1. My — Benedykt XVI, Papież i Biskup Rzymu, oraz Christodoulos, Arcybiskup Aten i całej Grecji — spotykając się w świętym mieście Rzymie, które uświetniło ewangeliczne przepowiadanie i męczeństwo apostołów Piotra i Pawła, wyrażamy wolę coraz pełniejszego urzeczywistniania naszej misji, polegającej na dawaniu ewangelicznego świadectwa, przekazywaniu wiary ludziom bliskim i dalekim oraz głoszeniu im Dobrej Nowiny o narodzinach Zbawiciela, których pamiątkę jedni i drudzy będziemy wkrótce świętować. Mamy też wspólny obowiązek przezwyciężać, w miłości i prawdzie, liczne trudności i bolesne doświadczenia z przeszłości, ku chwale Boga, Trójcy Świętej i Jego świętego Kościoła.

2. Nasze spotkanie w miłości sprawia, że jeszcze wyraźniej uświadamiamy sobie nasze wspólne zadanie: razem podążać trudną drogą dialogu w prawdzie, aby na nowo zapanowała pełna komunia wiary, zespolona więzią miłości. W ten sposób będziemy posłuszni Bożemu przykazaniu i spełnimy prośbę naszego Pana Jezusa Chrystusa, a oświeceni przez Ducha Świętego, który towarzyszy Kościołowi Chrystusowemu i nie opuszcza go nigdy, będziemy nadal iść tą drogą, biorąc przykład z apostołów i dając dowód wzajemnej miłości i ducha pojednania.

3. Uznajemy, że dzięki dialogowi miłości i decyzjom Soboru Watykańskiego II dokonały się ważne postępy w sferze relacji między nami. Ufamy także, że w dwustronnym dialogu teologicznym te pozytywne elementy będą wykorzystane do sformułowania propozycji, które zostaną przyjęte przez jedną i drugą stronę w duchu pojednania, za przykładem naszego wybitnego Ojca Kościoła św. Bazylego Wielkiego, który w czasach licznych podziałów wspólnoty kościelnej wyrażał przekonanie, że «dzięki wytrwalszym wzajemnym kontaktom i dyskusjom, w których nie szuka się sprzeczki, gdy potrzeba będzie jakichś nowych wyjaśnień, Bóg sam je podsunie, bo On sprawia, że wszystko współdziała ku dobremu z tymi, którzy Go miłują» (List 113).

4. Jednomyślnie potwierdzamy potrzebę wytrwałego podążania drogą konstruktywnego dialogu teologicznego. Jest to bowiem, pomimo znanych trudności, jedna z istotnych dróg, którą możemy wykorzystać, by przywrócić upragnioną jedność wspólnoty eklezjalnej wokół ołtarza Pańskiego, a także by umocnić wiarygodność chrześcijańskiego orędzia w tym okresie, gdy jesteśmy świadkami poważnych napięć społecznych, ale również ożywionych poszukiwań duchowych licznych naszych współczesnych, zaniepokojonych także postępującą globalizacją, która zagraża niekiedy nawet samemu człowiekowi w jego egzystencji i w jego relacji z Bogiem i ze światem.

5. W bardzo szczególny sposób uroczyście potwierdzamy naszą wolę głoszenia Ewangelii Chrystusa światu, a zwłaszcza młodym pokoleniom, ponieważ «miłość Boża przynagla nas» (2 Kor 5, 14), by im pomagać w odkrywaniu Pana, który przyszedł do naszego świata, aby wszyscy mieli życie i mieli je w obfitości. Jest to szczególnie ważne w naszych społeczeństwach, gdzie liczne nurty myślowe oddalają ludzi od Boga i nie dają sensu istnieniu. Chcemy głosić Ewangelię łaski i miłości, aby wszyscy ludzie żyli w komunii z Ojcem, Synem i Duchem Świętym oraz aby ich radość była doskonała.

6. Sądzimy, że religie muszą odegrać właściwą sobie rolę w szerzeniu pokoju w świecie i że nie powinny w żadnym wypadku stawać się zarzewiem nietolerancji bądź przemocy. Jako chrześcijańscy zwierzchnicy religijni razem wzywamy wszystkich przywódców religijnych, aby kontynuowali i umacniali dialog między religiami oraz starali się budować społeczeństwo na fundamencie pokoju i braterstwa między jednostkami i narodami. Oto jedna z misji religii. Dlatego chrześcijanie współpracują i chcą nadal współpracować w świecie z wszystkimi ludźmi dobrej woli w duchu solidarności i braterstwa.

7. Pragniemy wyrazić uznanie dla zdumiewających postępów, jakie czyni nauka we wszystkich dziedzinach, zwłaszcza dotyczących człowieka. Wzywamy jednak rządzących i ludzi nauki do poszanowania sakralnego charakteru osoby i jej godności, ponieważ życie człowieka jest darem Bożym. Z niepokojem obserwujemy, że w ramach badań naukowych przeprowadza się eksperymenty na ludziach, nie respektujące godności ani integralności osoby na wszystkich etapach jej istnienia, od chwili poczęcia aż po naturalny kres.

8. Apelujemy też o wykazanie większej wrażliwości i o skuteczniejszą ochronę w naszych krajach, w Europie i na skalę międzynarodową podstawowych praw człowieka, opartych na godności osoby stworzonej na obraz Boga.

9. Pragniemy owocnie współpracować, aby pomagać współczesnym ludziom w ponownym odkrywaniu chrześcijańskich korzeni kontynentu europejskiego, które nadały kształt poszczególnym narodom i przyczyniały się do rozwoju coraz bardziej harmonijnych relacji między nimi. Pomoże im to realizować w życiu i krzewić wartości ludzkie i duchowe, które mają fundamentalne znaczenie zarówno dla jednostek, jak i dla rozwoju samych społeczeństw.

10. Uznajemy, że postęp techniki i rozwój gospodarki przynosi dobrodziejstwa wielu nowoczesnym społeczeństwom. Zarazem jednak apelujemy do krajów bogatych, aby poświęcały więcej uwagi krajom rozwijającym się i najuboższym, w duchu solidarnego dzielenia się, uznając, że wszyscy ludzie są naszymi braćmi, zaś naszą powinnością jest nieść pomoc najmniejszym i najuboższym, umiłowanym przez Boga. W tym sensie jest też ważne, aby nie eksploatować nadmiernie środowiska naturalnego, które jest dziełem Boga. Z tym apelem zwracamy się do wszystkich sprawujących odpowiedzialne funkcje w społeczeństwie oraz do wszystkich ludzi dobrej woli, aby z rozwagą i szacunkiem zarządzali środowiskiem naturalnym, tak aby było ono wykorzystywane poprawnie, jako wyraz solidarności, zwłaszcza z ludami, które głodują, oraz żeby pozostawić przyszłym pokoleniom ziemię mogącą naprawdę być domem dla wszystkich.

11. Kierując się wspólnymi przekonaniami, raz jeszcze wyrażamy pragnienie współpracy na rzecz rozwoju społeczeństwa, owocnego współdziałania w służbie człowieka i narodów, a zarazem dawania świadectwa o wierze i nadziei, którymi żyjemy.

12. Myśląc w szczególny sposób o wiernych prawosławnych i katolickich, pozdrawiamy ich i zawierzamy Chrystusowi Zbawicielowi, ażeby byli niestrudzonymi świadkami miłości Boga. Modlimy się żarliwie, aby Bóg udzielił wszystkim ludziom daru pokoju, w miłości i jedności ludzkiej rodziny.

Watykan, 14 grudnia 2006 r.

opr. mg/mg