O Żydach należy mówić w czasie teraźniejszym

Zgłębiając swą własną tajemnicę Kościół wspomina naród żydowski (Nostra aetate, 4). Nie chodzi tu o jakąś rzeczywistość zewnętrzną; dialog judeochrześcijański nie jest rodzajem dialogu międzyreligijnego. Dotyka on samego wnętrza Kościoła i tajemnicy wiary.

Nostra aetate zachęca nas do dialogu biblijnego. Chrześcijanie mają zawsze pokusę, żeby mówić o Żydach w czasie przeszłym. Nazywając Żydów naszymi starszymi braćmi, Jan Paweł II widział w nas braci należących do tego samego pokolenia. Jesteśmy «spadkobiercami indivis» (Jean-Marie Lustiger) tego samego dziedzictwa: Starego Testamentu. Odczytujemy go w różny sposób. Żydzi — za pośrednictwem Tory ustnej (spisanej w Talmudzie, lecz kontynuowanej przez różnorodne interpretacje). My — za pośrednictwem Nowego Testamentu i Tradycji chrześcijańskiej (nie zapominając, że tradycja ustna także i u nas poprzedza spisanie tekstu) i zwracając uwagę na jedność obu Testamentów, które łączy postać Jezusa Chrystusa.

Lektura judaizmu faryzejskiego i lektura chrześcijańska rozwinęły się równocześnie. Dla nas, chrześcijan, żydowski sposób odczytania, choć bardzo różni się od naszego, jest jednak możliwy i zasadny; może nam on wiele powiedzieć (CBP, 22).

Sprawy, na które należy zwrócić uwagę: w naszym odczytaniu Starego Testamentu winno znaleźć się miejsce dla odczytania żydowskiego; nasz sposób odczytania Nowego Testamentu nie powinien wzbudzać antysemityzmu; należy mówić o Żydach nie w czasie przeszłym, lecz w czasie teraźniejszym; trzeba ponownie rozważyć pojęcie «wypełnienia» (CBP, 21); należy podkreślać wymiar eschatologicznego oczekiwania wspólny Żydom i chrześcijanom, nawet jeśli jest ono różnie pojmowane; trzeba zwracać uwagę na powszechny charakter misji, obecny w tradycji żydowskiej; nawet jeśli rani nas «nie» powiedziane przez Żydów Jezusowi, winniśmy starać się dostrzec ich wierność Bogu i powołaniu; należy pogłębić studia nad Listem do Rzymian (9-11); trzeba działać na rzecz samego dialogu (nie ograniczającego się jedynie do specjalistów) w parafiach i w ruchach kościelnych.

opr. mg/mg