Parafia uprzywilejowanym miejscem głoszenia Słowa

Chciałbym nawiązać do punktu 34 V rozdziału Instrumentum laboris, w którym jest napisane, że «na wszystkich poziomach życia kościelnego musi jeszcze dojrzewać pojmowanie liturgii jako uprzywilejowanej 'przestrzeni' dla Słowa Bożego, które buduje Kościół». To stwierdzenie jest podstawą moich rozważań.

Sądzę jednak, że należałoby doprecyzować, o jakie poziomy życia kościelnego chodzi. Słowo «wspólnota» pojawia się często w tym dokumencie, lecz jest ono słowem wieloznacznym. Może być rozumiana jako wspólnota Kościoła powszechnego, wspólnota diecezjalna bądź wspólnota parafialna, ale również jako wspólnota religijna albo różnorodne wspólnoty w parafii i diecezji.

Z duszpasterskiego punktu widzenia wspólnota parafialna odgrywa rolę szczególną, i myślę, że powinna być w wyraźny sposób ukazana jako miejsce uprzywilejowane, gdzie Słowo Boże, głoszone wiernym, rozważane i zestawiane z tysiącami sytuacji codziennego życia, daje początek wspólnocie kościelnej.

W Adhortacji apostolskiej Catechesi tradendae Papież Jan Paweł II stwierdza, że «wspólnota parafialna, jako zajmująca szczególne miejsce, powinna pozostać krzewicielką i inspiratorką katechezy (...). Ale czy to się podoba czy nie, parafia jest w dalszym ciągu miejscem, w którym chrześcijanie, nawet niepraktykujący, złączeni są ścisłymi więzami» (n. 67).

Parafia jest zbudowana na gruncie rzeczywistości teologicznej, jest ona bowiem — według nauczania papieskiego — wspólnotą eucharystyczną, czyli wspólnotą zdolną do sprawowania Eucharystii, będącej żywym źródłem jej wzrostu i sakramentalnym węzłem doskonałej komunii z całym Kościołem. Ta zdolność wynika z tego, że parafia jest wspólnotą wiary oraz wspólnotą organiczną, czyli taką, która składa się z wyświęconych kapłanów i z innych chrześcijan, i w której proboszcz, reprezentujący biskupa diecezji, jest hierarchicznym ogniwem, łączącym parafię z całym Kościołem partykularnym (por. Christifideles laici, 26).

opr. mg/mg