słodki cukiereczek
Strona główna Opoki | Liturgia na dziś | Baza Mszy św. | Porozmawiajmy o wierze | Życie Kościoła | Jan Paweł II | Dołącz do grona darczyńców

Opoka jest przydatna? Wpłać darowiznę
Zapraszamy do czytelni Według autorów Według dziedzin Według tematów Wyszukaj Na zakupy!





Audiobooki w odcinkach




Wiadomości


 


Ks. Stanisław Hołodok

ŚWIĘTY KOLUMBAN

Kolumban urodził się w roku 543 lub 561 w prowincji Leinster w Irlandii. Pochodził z rodziny o niskiej pozycji społecznej. W historii Kolumban zwany jest Młodszym w odróżnieniu od św. Kolumbana Starszego, ur. w 521 r., pochodzącego z królewskiego rodu w Irlandii. Kolumban pod wpływem pewnej pustelniczki jako młodzieniec porzucił dom rodzinny i ówczesnym zwyczajem rozpowszechnionym w Irlandii rozpoczął pielgrzymowanie z miłości do Chrystusa. Podczas tej wędrówki zatrzymał się w klasztorze Cleenish Island na jeziorze Erne, gdzie uczył się Pisma Świętego, następnie udał się do klasztoru w Bangor będącym jednym z ośrodków duchowych i kulturalnych Irlandii, gdzie przełożonym był jego założyciel opat Comgall, późniejszy święty. Tu z czasem Kolumban został kierownikiem szkoły klasztornej i napisał nieistniejący obecnie komentarz do Psalmów. Po uzyskaniu pozwolenia opata Comgalla Kolumban wraz z 12 towarzyszami udał się około roku 590 do Galii, gdzie spotkał się z życzliwością galijskiej arystokracji oraz burgundzkich królów. Królowie burgundzcy: Guntram i Chikdebert II pozwolili Kolumbanowi na założenie klasztorów w Annegray, Fontanaines i Luxeuil. Ta ostatnia fundacja była najbardziej słynna w ówczesnych czasach. Panował w tych klasztorach iroszkocki styl życia. Kolumban napisał własną regułę zakonną, bardzo surową w swoich wymaganiach, gdzie nawet była przewidziana kara chłosty. „Na przykład kapłan, który przystępował do ołtarza nieogolony albo bez obciętych paznokci winien otrzymać 6 uderzeń. Furtian, zaniedbujący swoje obowiązki, winien otrzymać 50 uderzeń”. Ta tak bardzo surowa reguła z czasem została zastąpiona przez łagodniejszą regułę zakonną ułożoną przez św. Benedykta z Nursji (+ 547). Kolumban pozostawił też po sobie „Księgę pokutniczą”, w której wymienił wszystkie kary i winy zakonników (W. Zaleski).

Kolumban cieszył się uznaniem na dworze burgundzkim, jednakże naraził się królewskiej konkubinie Brunhildzie, ganiąc jej obyczaje niezgodne z Bożymi przykazaniami. Ta wymogła na królu Teodoryku wygnanie Kolumbana z Burgundii. Pod eskortą odprowadzono Kolumbana do Nantes, skąd miał odpłynąć do Irlandii. Wydostał się jednak spod zbrojnej opieki i udał się do Metz, gdzie spotkał się z życzliwym mu królem Teodobertem. Kolumban następnie przybył poprzez Alpy do Lombardii, gdzie za zgodą tamtejszego króla Agilulfa założył sławne do dzisiaj opactwo w Bobio. W tym klasztorze Kolumban odszedł do Pana 23 listopada 615 r. w opinii świętości. H. Fros pisał o św. Kolumbanie, że „pozostawił po sobie nie tylko sławę wielkiego fundatora, duchownego ojca wielu mnichów, ale także dorobek literacki: listy, mowy, reguły mnisze. Okazał się w tych pismach takim, jakim był w działalności: człowiekiem surowej niemal pierwotnej ascezy, wielkiej gorliwości i apostolskiego zapału, a równocześnie mężem wysokiej kultury, łagodności i wyrozumienia”.

Liturgiczny obchód ku czci św. Kolumbana, opata, przypada na dzień jego narodzin dla nieba, czyli 23 listopada i ma charakter wspomnienia dowolnego.

Święty Kolumban, opat, jest patronem Irlandii, orędownikiem przed Bogiem w niebezpieczeństwie powodzi i w chorobach psychicznych. W ikonografii przedstawia się św. Kolumbana jako opata z pastorałem, jak też jako brodatego mnicha z księgą lub jako eremitę z niedźwiedziem (J. Strzelczyk).

Na zakończenie zapoznajmy się ze „Wskazaniami” św. Kolumbana, w których znajdziemy jego radę, jak mamy dążyć do świętości: „Człowiek staje się podobny do Boga, kiedy w należyty sposób korzysta z umiejętności, jakie zostały dane jego duszy. Bóg polecił, abyśmy ujawniali te wszystkie cnoty, które On w nas złożył w chwili stworzenia. Nade wszystko poleca nam miłować Boga z całego serca, ponieważ On pierwszy nas umiłował od początku, zanim zaistnieliśmy. Miłość Boga jest odnawianiem Jego obrazu. Ten miłuje Boga, kto strzeże Jego przykazań (...) To jest Jego przykazanie: wzajemna miłość (...) Miłość zaś prawdziwa wyraża się nie tylko w słowach, ale raczej w czynach i prawdzie” (Liturgia Godzin, t. IV, s. 1381-1382).

Uczyńmy też własną mszalną modlitwę ku czci naszego Patrona: „Boże, Ty połączyłeś w Świętym Kolumbanie zapał misyjny i przywiązanie do życia monastycznego, spraw, abyśmy za Jego wstawiennictwem i przykładem szukali Ciebie ponad wszystko i starali się o wzrost liczby wierzących”.


opr. aw/aw








 wyślij znajomym

Zobacz także:
Henryk Zieliński, Patrzmy im na ręce
Kathy Sinnott, Anna Wiejak, Irlandzki rząd działa jak mafia
Jacek Wł. Świątek, Kto odczaruje nas?
Bożena Gierek, Mityczne najazdy na Irlandię
Henry Martin, Katedra kłamstwa
Joanna Petry Mroczkowska, Boskie i cesarskie
Joanna Petry Mroczkowska, Hildegarda z Bingen
Piero Marini, Tomasz Ślesik, Irlandia celebruje Eucharystię
Paweł Kuglarz, Piotr Jordan Śliwiński, Sakramentalne zapieczętowanie
L'Osservatore Romano, Streszczenie Listu pasterskiego Papieża do katolików w Irlandii
Komentarze internautów:

Benedykt XVI | Biblioteka audio i wideo | Czytelnia | Dane nt. Kościoła | Edukacja Ekonomiczna | Felietony, komentarze | Filozofia | Galeria zdjęć | Inne nauki |
Europa, Polska, Kościół | Internet i komputery | Jan Paweł II | Katalog adresów | Katechetom i duszpasterzom | Kultura | Księgarnia religijna | Liturgia - na dziś i na niedziele | Mapa serwisu | Msze św. - gdzie, kiedy? | Nauczanie | Noclegi w Polsce | Noclegi, hotele w Polsce | Nowości na naszych stronach | Papież Franciszek | Pielgrzymki piesze - ePielgrzymka | Rekolekcje | Rodzina | Sekty | Serwis informacyjny | Słownik | Sonda | Święci patroni | Szukaj | Tapety i dzwonki religijne | Teologia | Twój głos w dyskusji | Varia | Życie Kościoła