słodki cukiereczek
Strona główna Opoki | Liturgia na dziś | Baza Mszy św. | Porozmawiajmy o wierze | Życie Kościoła | Jan Paweł II | Dołącz do grona darczyńców

Opoka jest przydatna? Wpłać darowiznę
Zapraszamy do czytelni Według autorów Według dziedzin Według tematów Wyszukaj Na zakupy!





Audiobooki w odcinkach




Wiadomości


 


Św. Józef Maria Rubio y Peralta



Urodził się 22 lipca 1864 r. w Dalías (Almería). Był najstarszym z 12 dzieci chłopskiej rodziny Francisca i Mercedes. Jego dziadek ze strony matki mówił o nim: «Ja umrę, lecz ten, kto będzie żył, zobaczy, że to dziecko zostanie wielkim człowiekiem i wiele uczyni dla Boga». Uczęszczał do szkoły w rodzinnej wiosce, po lekcjach chętnie czytał żywoty świętych. Gdy miał dziesięć lat, jego wujek kanonik posłał go do szkoły średniej w stolicy, zorientowawszy się jednak, że ma on powołanie do kapłaństwa, umieścił go w seminarium diecezjalnym w Almerii. W 1879 r. Józef Maria przeniósł się do seminarium w Grenadzie, gdzie studiował filozofię, teologię i prawo kanoniczne. Był ulubionym studentem kanonika Joaquina Torresa, który wyjeżdżając do Madrytu, zabrał go ze sobą i w 1887 r. zapisał do tamtejszego seminarium diecezjalnego. 24 września tego samego roku Józef Maria otrzymał święcenia kapłańskie i został inkardynowany do tej diecezji.

Od 1 listopada 1887 r. był wikariuszem w madryckiej parafii Chinchón, gdzie w ciągu zaledwie dziewięciu miesięcy zyskał sobie opinię świętego. Kontynuował w tym czasie studia teologiczne, a w 1888 r. uzyskał licencjat w tym zakresie w Toledo. Tam również uzyskał licencjat z prawa kanonicznego w r. 1897.

Już przed świtem udawał się do kościoła na modlitwę, wiele godzin poświęcał na katechizację dzieci. Wszyscy podziwiali jego surowy tryb życia i ubóstwo oraz miłosierdzie względem najbiedniejszych.

24 września 1889 r. został administratorem parafii Estremera w Madrycie. Wyróżniał się głębokim życiem duchowym i wrażliwością na los ubogich i chorych. Dzielił się z innymi tym, co posiadał.

Następnie został mianowany profesorem łaciny, filozofii i teologii pastoralnej w madryckim seminarium oraz notariuszem diecezjalnym. Wyznaczono go również na kapelana bernardynek; funkcję tę pełnił przez 13 lat. Oddawał się intensywnej pracy apostolskiej, która wypełniła całe jego życie. Uchodził za znakomitego spowiednika. Uczył religii ubogie dzieci w «szkołach niedzielnych»; opiekował się bezdomnymi, bezrobotnymi i tzw. kloszardami; jednocześnie prowadził rekolekcje. Często spędzał noce na modlitwie. Ci, którzy widzieli go odprawiającego Mszę św., mówili: «Sprawia wrażenie, jakby z kimś rozmawiał». W r. 1904 odbył pielgrzymkę do Rzymu i Ziemi Świętej. Te dwa miejsca wywarły na nim niezatarte wrażenie. Z pobytu w Rzymie szczególnie zapamiętał postać papieża Piusa X, katakumby oraz groby apostołów Piotra i Pawła, z Jerozolimy — Święty Grób i Kalwarię.

Był kapłanem diecezjalnym, ale wielkim podziwem darzył Towarzystwo Jezusowe. Mówił, że jest «jezuitą z zamiłowania». Całe jego życie nastawione było na «pełnienie woli Bożej». 11 października 1906 r. wstąpił do nowicjatu jezuitów w Grenadzie. Pierwsze śluby zakonne złożył 12 października 1908 r. i przez następny rok pozostał w Grenadzie, aby pogłębić wykształcenie teologiczne; jednocześnie głosił misje ludowe i rekolekcje. Następnie prowadził dzieła apostolskie w domu jezuitów w Sewilli, kierując Sodalicją Mariańską Młodzieży, Wynagradzającą Wspólnotą Żołnierzy, Apostolstwem Modlitwy, Konferencjami św. Wincentego a Paulo, a także szkołą wieczorową dla robotników. Pełnił też posługę w konfesjonale oraz głosił kazania dla członków Nocnej Adoracji. Był wymagający, ale łagodny. «Więcej much złapać można dzięki kropli miodu niż za pomocą beczki octu» — mawiał żartobliwie. We wrześniu tego samego roku przeniósł się do Manresy w pobliżu Barcelony, by tam odbyć «trzeci rok probacji», po czym został skierowany do Madrytu, gdzie 2 lutego 1917 r. złożył wieczyste śluby zakonne.

Od tej pory Madryt stał się polem jego intensywnej pracy apostolskiej. Mieszkał w domu jezuitów przy ul. de La Flor. Wszyscy garnęli się do niego. Jego postać, w sutannie, z lekko pochyloną głową, emanowała dobrocią. Jego kazania, wolne od retoryki, przyciągały ludzi i były przekonujące, gdyż żył zgodnie z tym, co głosił. Jego dewiza brzmiała: «Czynić to, czego Bóg pragnie, i pragnąć tego, co Bóg czyni». Organizował i głosił liczne misje ludowe w małych miejscowościach wokół Madrytu. Mimo że nachodziły go rozliczne wątpliwości, z oddaniem prowadził dzieła apostolskie, ku pożytkowi jak największej liczby osób; toteż w Madrycie za jego czasów nadzwyczajnie szerzyła się opinia o jego świętości. Gdy próbował założyć stowarzyszenie «uczniów św. Jana», został poddany kontroli policyjnej pod zarzutem tworzenia nowego zgromadzenia zakonnego. Z tego względu przełożeni zabronili mu tej działalności, co przyjął spokojnie, mówiąc: «Nie pragnę niczego innego, jak tylko pełnić najświętszą wolę Bożą».

Aby się u niego wyspowiadać, trzeba było czekać w ponadtrzygodzinnej kolejce. Wszystkich traktował na równi i według kolejności, zarówno arystokratów, jak i biedaków. Obdarzony był darami mistycznymi, a także specjalnymi łaskami nadprzyrodzonymi, jak dar proroctwa. Stwierdzono również, że był o tej samej porze w konfesjonale i z wizytą u chorego. W swym sercu słyszał na odległość wołanie o pomoc, a nawet prośbę umierającej matki, by wyspowiadać jej niewierzącego syna. Pewnego dnia w okresie karnawału grupa przebierańców zastawiła na niego pułapkę, wzywając go do jednego z domów publicznych, ażeby udzielił choremu sakramentu namaszczenia. Jeden z nich leżał w łóżku i udawał umierającego, aby zabawić pozostałych i umożliwić sfotografowanie tej sceny. Gdy o. Rubio wszedł do pokoju «chorego», okazało się, że on naprawdę nie żyje. Wydarzenie to wywarło na pozostałych tak wielkie wrażenie, że dwie osoby z owej grupy wkrótce po tym wstąpiły do zakonu.

Józef Maria pełnił swą posługę duszpasterską w najuboższych dzielnicach Madrytu, w szczególności w La Ventilla, gdzie wśród robotników budziły się nastroje rewolucyjne. Zakładał szkoły i głosił słowo Boże, wychowując licznych chrześcijan, którzy później ponieśli śmierć męczeńską w czasie prześladowań religijnych w Hiszpanii.

Zachęcał do utworzenia «tajnej ligi» osób żyjących w świecie i realizujących ideał doskonałości; propagował tym samym formę konsekracji, która później przybrała konkretne kształty w instytutach świeckich. Przeczuł własną śmierć i pożegnał się z przyjaciółmi. Pod koniec kwietnia 1929 r. przełożeni, widząc, że intensywna praca i dotkliwa choroba bardzo go osłabiły, przenieśli go do nowicjatu w Aranjuez, aby wypoczął. Tam powiedział: «Panie, jeśli chcesz mnie zabrać teraz, jestem gotowy». W trzecim dniu pobytu w Aranjuez, 2 maja 1929 r., siedząc w fotelu, powiedział: «Teraz odchodzę», i zmarł na atak serca. W całym Madrycie powtarzano: «Umarł święty!» Tysiące osób wzięło udział w jego pogrzebie. Jego doczesne szczątki zostały złożone na cmentarzu należącym do nowicjatu, jednak w 1953 r. przeniesiono je do nowego Domu Profesów w Madrycie.

Jan Paweł II beatyfikował go 6 października 1985 r. w Rzymie; jego relikwie znajdują się w domu Towarzystwa, obok kościoła parafialnego Najświętszego Serca i św. Franciszka Borgiasza w Madrycie przy ul. Maldonado, a jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 4 maja.


opr. mg/mg








 wyślij znajomym

Zobacz także:
Andrzej Muszala, Ojcze nasz - skrót Ewangelii
Andrzej Muszala, Ojcze nasz - droga poznania Boga
Andrzej Muszala, Ojcze nasz - modlitwa kontemplacyjna
Gaston Courtois, Silna wola w życiu duchowym
Fundacja "Opoka", 25 lat pontyfikatu Jana Pawła II
Fundacja "Opoka", Beatyfikacja Jana Pawła II
Jacek Zelek, Szymon Hiżycki OSB, Jak "przedrzeć się" przez bogactwo Filokalii?
Jacek Zelek, Szymon Hiżycki OSB, Filokalia - projekt ekumeniczny
Jacek Zelek, Szymon Hiżycki OSB, Filokalia - umiłowanie piękna, chrześcijańska duchowość wschodnia w najlepszym wydaniu
Grzegorz Ginter SJ, Agnieszka Wawryniuk, Recepta na przemianę
Komentarze internautów:

Benedykt XVI | Biblioteka audio i wideo | Czytelnia | Dane nt. Kościoła | Edukacja Ekonomiczna | Felietony, komentarze | Filozofia | Galeria zdjęć | Inne nauki |
Europa, Polska, Kościół | Internet i komputery | Jan Paweł II | Katalog adresów | Katechetom i duszpasterzom | Kultura | Księgarnia religijna | Liturgia - na dziś i na niedziele | Mapa serwisu | Msze św. - gdzie, kiedy? | Nauczanie | Noclegi w Polsce | Noclegi, hotele w Polsce | Nowości na naszych stronach | Papież Franciszek | Pielgrzymki piesze - ePielgrzymka | Rekolekcje | Rodzina | Sekty | Serwis informacyjny | Słownik | Sonda | Święci patroni | Szukaj | Tapety i dzwonki religijne | Teologia | Twój głos w dyskusji | Varia | Życie Kościoła