słodki cukiereczek
Strona główna Opoki | Liturgia na dziś | Baza Mszy św. | Porozmawiajmy o wierze | Życie Kościoła | Jan Paweł II | Dołącz do grona darczyńców

Opoka jest przydatna? Wpłać darowiznę
Zapraszamy do czytelni Według autorów Według dziedzin Według tematów Wyszukaj Na zakupy!





Audiobooki w odcinkach




Wiadomości


 


Św. Hanibal Maria Di Francia



Urodził się w Mesynie (Włochy) 5 lipca 1851 r. w rodzinie arystokratycznej jako trzecie z czworga dzieci. Miał zaledwie 15 miesięcy, kiedy zmarł jego ojciec, Francesco, markiz Santa Caterina dello Ionio, wicekonsul papieski i honorowy kapitan floty.

Już w pierwszym okresie formacji w kolegium prowadzonym przez cystersów wyróżniał go szczególny kult, jakim otaczał Jezusa w Najświętszym Sakramencie; otrzymał nawet wyjątkowy na owe czasy przywilej codziennego przystępowania do Komunii św. Już w młodości był też głęboko przekonany, że należy nieustannie modlić się o powołania kapłańskie. Przeświadczenie to opierało się na słowach Pana Jezusa: «Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście (łac. rogate) więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo» (Mt 9, 38; Łk 10, 2). Zgromadzenie, które później założył — Rogacjoniści Serca Jezusowego — wzięło swą nazwę właśnie od słowa rogate.

Najbliższą sercu św. Hanibala dziedziną apostolatu była opieka nad sierotami i ubogimi. Zaraz po otrzymaniu święceń kapłańskich (16 marca 1878 r.) oddał się posłudze najbiedniejszym mieszkańcom Mesyny. Za pozwoleniem swojego biskupa zamieszkał wśród tych ewangelicznych «owiec nie mających pasterza». W nich — upokorzonych, biednych, zepchniętych na margines społeczny — widział oblicze samego Jezusa i ofiarnie im służył.

W 1882 r. zaczął zakładać sierocińce, które nazywano antoniańskimi, bo ich patronem był św. Antoni Padewski. Swoją działalnością misjonarską pragnął objąć wszystkie sieroty i wszystkich biednych świata. Pisał:

«Czym są te nieliczne sieroty, które się zbawią, czy też ci nieliczni biedni, którzy przyjmują Ewangelię, wobec milionów zagubionych i opuszczonych jak owce bez pasterza? (...) Szukałem wyjścia i znalazłem szeroką drogę, jaką otwierają piękne słowa Jezusa: 'Proście więc Pana żniwa...' Wtedy wydawało mi się, że odkryłem tajemnicę wszystkich dobrych dzieł i zbawienia wszystkich dusz».

Aby zrealizować w Kościele i w świecie swoje apostolskie ideały, założył dwa nowe zgromadzenia zakonne: w 1887 r. Córek Bożej Gorliwości, a dziesięć lat później Zgromadzenie Rogacjonistów Serca Jezusowego. Pragnął, aby członkowie obu instytutów (zatwierdzonych kanonicznie 6 sierpnia 1926 r.) składali czwarty ślub, zobowiązujący do poświęcenia całego życia modlitwie — rogate. W liście z 1909 r. do papieża św. Piusa X pisał: «Poświęciłem się od młodości tym świętym słowom Ewangelii: Rogate ergo. W moich instytutach sieroty, ubodzy, kapłani, zakonnice codziennie modlą się do Najświętszego Serca Jezusa i Maryi, św. Józefa i świętych Apostołów, aby obdarzyli Kościół wybitnymi i świętymi kapłanami, ewangelicznymi robotnikami potrzebnymi do mistycznego żniwa dusz».

Wszystkich wzywał do modlitwy. Utrzymywał kontakty listowne i osobiste z ówczesnymi papieżami, założył Święte Przymierze dla kleru i Stowarzyszenie Modlitw o Powołania dla wszystkich wiernych, wydawał czasopismo o wymownym tytule «Bóg i Bliźni». «Cały Kościół — pisał — musi modlić się w tej intencji, ponieważ misja modlitwy o dobrych robotników jest obowiązkiem każdego wiernego, każdego chrześcijanina, któremu leży na sercu dobro wszystkich dusz, a szczególnie biskupów, pasterzy mistycznego stada, którym powierzone są dusze i którzy są żywymi apostołami Jezusa Chrystusa». Coroczny Dzień Modlitw o Powołania, ustanowiony przez Pawła VI w 1964 r., można uważać za odpowiedź Kościoła na inicjatywy świętego.

O. Hanibal bardzo kochał kapłaństwo. Był przekonany, że tylko święci kapłani mogą uświęcać ludzkość. Dbał o formację duchową seminarzystów. Powtarzał często, że bez modlitwy «wszystkie wysiłki biskupów i rektorów seminaryjnych dają tylko powierzchowne wykształcenie kapłanów».

Niezłomna wiara, heroiczne zaufanie Bogu i wierność Kościołowi to cechy świętego, które znalazły odbicie w duchowości założonych przez niego zgromadzeń i zaowocowały licznymi dziełami apostolskimi. Dzięki nim w ostatnich latach życia św. Hanibal stał się wielkim autorytetem moralnym dla wszystkich mieszkańców Mesyny. Wśród ubogich był znany jako «człowiek, który nigdy nie odmawia».

Zmarł 1 czerwca 1927 r. w Mesynie.

Zgromadzenia zakonne założone przez św. Hanibala działają dzisiaj na pięciu kontynentach. Zajmują się duszpasterstwem powołań oraz prowadzą sierocińce i szkoły dla biednych i opuszczonych dzieci.

7 października 1990 r. Jan Paweł II ogłosił o. Hanibala błogosławionym i nazwał go «autentycznym prekursorem i gorliwym mistrzem współczesnego duszpasterstwa powołań».


opr. mg/mg








 wyślij znajomym

Zobacz także:
Fundacja "Opoka", Instytucje charytatywne
Paweł Siedlanowski, Langusta na palmie
Paweł Siedlanowski, Pan Bóg online
Piotr Paćkowski, Kinga Ochnio, Odpowiedzieć na wezwanie Pana
Antoni Długosz, W pewien sposób odbiegam od tej "normy" bycia biskupem
Leon Knabit OSB, Dorota Mazur, Powołanie daje radość
Henryk Zieliński, Księża na językach
Rosanna Virgili, Błogosławieństwo Elżbiety
Jan Ozga, Michał Kłosowski, Zarówno kapłan jak katecheta powinien być człowiekiem oświeconym
Papież Franciszek, Trzeba powiedzieć "nie" kulturze prowizoryczności
Komentarze internautów:

Benedykt XVI | Biblioteka audio i wideo | Czytelnia | Dane nt. Kościoła | Edukacja Ekonomiczna | Felietony, komentarze | Filozofia | Galeria zdjęć | Inne nauki |
Europa, Polska, Kościół | Internet i komputery | Jan Paweł II | Katalog adresów | Katechetom i duszpasterzom | Kultura | Księgarnia religijna | Liturgia - na dziś i na niedziele | Mapa serwisu | Msze św. - gdzie, kiedy? | Nauczanie | Noclegi w Polsce | Noclegi, hotele w Polsce | Nowości na naszych stronach | Papież Franciszek | Pielgrzymki piesze - ePielgrzymka | Rekolekcje | Rodzina | Sekty | Serwis informacyjny | Słownik | Sonda | Święci patroni | Szukaj | Tapety i dzwonki religijne | Teologia | Twój głos w dyskusji | Varia | Życie Kościoła