Bł. Mikołaj Gross

Urodził się 30 września 1898 r. w Niederwenigern, małej miejscowości w Zagłębiu Ruhry w Niemczech, w rodzinie ubogiej i bardzo pobożnej. Po ukończeniu szkoły podstawowej w 1912 r. zaczął pracować: najpierw przez trzy lata w walcowni, a potem przez pięć lat jako górnik. Jednocześnie uczęszczał w Essen na kursy wieczorowe, intensywnie się dokształcając. W r. 1917 zapisał się do Związku Górników Chrześcijańskich, a w 1919 r. został również członkiem Stowarzyszenia Górników i Robotników św. Antoniego.

Bardzo wcześnie wiara pomogła mu zrozumieć, że dla chrześcijanina solidarność stanowi drogę do przezwyciężenia niesprawiedliwości i nierówności społecznych.

W r. 1920 został sekretarzem Związku Młodzieży w Oberhausen, a rok później rozpoczął pracę w redakcji «Górnika», chrześcijańskiego czasopisma wychodzącego w Essen. Od 1922 r. przewodniczył Stowarzyszeniu Górników Chrześcijańskich, najpierw na Dolnym Śląsku, potem w Saksonii i Ruhrze. W połowie 1926 r. został redaktorem, a następnie dyrektorem «Westdeutsche Ar- beiterzeitung», najważniejszej gazety ruchu robotników chrześcijańskich w zachodnich Niemczech, która osiągała nakład 170 tys. egzemplarzy.

23 maja 1923 r. poślubił Elżbietę Koch, swoją koleżankę szkolną. Z ich małżeństwa w latach 1924-1940 urodziło się siedmioro dzieci. Był dobrym ojcem, bardzo przywiązanym do rodziny.

W 1930 r. rodzina Grossów przeniosła się do Kolonii. W swojej działalności sługa Boży coraz bardziej sprzeciwiał się zarówno nazistowskim teoriom ekonomicznym, jak i antychrześcijańskiej i neopogańskiej ideologii nazizmu. Przy wielu okazjach nawoływał robotników chrześcijańskich do czujności wobec nowego systemu. Po objęciu władzy przez Hitlera w 1933 r. kierowany przez Grossa dziennik borykał się z coraz większymi trudnościami, a w końcu 1938 r. zakazano jego wydawania.

Gross publikował jeszcze pomniejsze pisma i przyłączył się do ruchu oporu w Niemczech. Z tego powodu jego nazwisko figurowało na czarnej liście władz narodowo-socjalistycznych. Po nieudanym zamachu na Hitlera (20 lipca 1944 r.) Gross, pomimo że nie brał udziału w jego przygotowaniu, został aresztowany; był torturowany i kolejno więziony w Kolonii, Frankfurcie nad Menem, Ravensbrück i Berlinie, a 15 stycznia 1945 r. sąd ludowy skazał go na śmierć. Dwa dni później jego żona, która na wszelkie sposoby próbowała go ratować, uzyskała zezwolenie na 15-minutowe odwiedziny. Powiedział jej wtedy: «Do zobaczenia w lepszym świecie. W niebie będę mógł zrobić więcej dla ciebie i dla dzieci niż na tym świecie». 23 stycznia 1945 r. został powieszony w więzieniu w Berlinie-Plötzensee; jego ciało spalono, a rodzinę powiadomiono dopiero 7 lutego.

Życie Mikołaja Grossa jest nadzwyczajnym świadectwem, jak człowiek świecki może żyć i umrzeć jako prawdziwy chrześcijanin wierny Chrystusowi «aż do końca».

opr. mg/mg