Bł. Janina Maria Condesa Lluch

Urodziła się 30 marca 1862 r. w Walencji (Hiszpania) w zamożnej rodzinie katolickiej. W dzieciństwie prowadziła proste, ale bardzo gorliwe życie religijne, czerpiąc natchnienie z tradycyjnej pobożności ludowej. Dzięki duchowej dojrzałości bardzo wcześnie, bo już w wieku 18 lat, odkryła swoją życiową drogę: chciała głosić Ewangelię i posługiwać kobietom pracującym w szybko rozwijającym się przemyśle.

W 1884 r. pomimo młodego wieku otrzymała zgodę arcybiskupa Walencji na otwarcie domu opieki społecznej dla robotnic. Parę miesięcy później powstała tam również szkoła dla dziewcząt. Dynamicznie rozwijające się dzieło stało się świadectwem i wyzwaniem dla ówczesnego Kościoła. Do ośrodka Janiny zgłaszało się wiele współpracowniczek. Postanowiła założyć nowe zgromadzenie zakonne Służebnic Maryi Niepokalanej, posługujące w środowisku robotniczym. W 1895 r. zostało ono zatwierdzone przez arcybiskupa Walencji. W tym samym roku Janina wraz z towarzyszkami złożyła pierwsze śluby zakonne, a profesję wieczystą w 1911 r. W 1947 r. zgromadzenie zatwierdził papież Pius XII.

Posługując hiszpańskim kobietom pracującym, Janina starała się zawsze czerpać wzór z Maryi Służebnicy Pańskiej. Jej życiowym fiat były słowa: «Wszystko, czym jestem i co posiadam, oddaję robotnicom». Przede wszystkim chciała bronić ich godności, pokazać, że pomimo ciężkich warunków życia nie są jedynie narzędziem, nawet jeśli w ten sposób traktowali je ich pracodawcy.

Jej działalność była jedną z głównych form apostolatu, do którego Duch Święty powoływał ówczesny Kościół. W czasie gdy Janina rozpoczynała pracę dobroczynną, papież Leon XIII przygotowywał w Rzymie wielką encyklikę społeczną Rerum novarum.

Janina była prekursorką opieki społecznej i duchowej nad kobietami ze środowiska robotniczego w Hiszpanii. Jej dzieło napotykało wiele przeszkód. We wszystkich tych trudnych doświadczeniach i chwilach próby powtarzała: «Panie, daj, bym niewzruszenie trwała u Twego krzyża».

Zmarła 16 stycznia 1916 r. w Walencji.

opr. mg/mg