Bł. Jan Antoni Farina

Urodził się w Gambellarze w pobliżu Vicenzy we Włoszech 11 stycznia 1803 r., jako drugi spośród pięciu braci. Jego rodziców wyróżniała głęboka wiara. Po przedwczesnej śmierci ojca zamieszkał wraz z matką i braćmi u wuja księdza, który zadbał o jego formację duchową.

Mając piętnaście lat wstąpił do seminarium diecezjalnego w Vicenzy, a po jego ukończeniu, 14 stycznia 1827 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Został następnie mianowany wikariuszem parafii św. Piotra w Vicenzy, a także wykładowcą w seminarium. W 1831 r. założył pierwszą szkołę ludową dla dziewcząt z ubogich rodzin. Aby zapewnić tej instytucji odpowiednie nauczycielki, w 1836 r. założył Zgromadzenie Sióstr Nauczycielek św. Doroty, Córek Najświętszych Serc. Członkinie zgromadzenia zajmowały się także niewidomymi, głuchoniemymi, psychicznie upośledzonymi, chorymi i starcami. Założyciel pragnął otoczyć opieką wszystkich potrzebujących.

W 1850 r. został mianowany ordynariuszem Treviso; sakrę biskupią przyjął 19 stycznia 1851 r. Rozwinął prekursorską działalność duszpasterską, nastawioną na formację duchowieństwa i ludzi świeckich, przygotowującą ich do wspólnej pracy ewangelizacyjnej. Jako biskup Treviso udzielił święceń kapłańskich Giuseppe Sarto — przyszłemu papieżowi Piusowi X.

W 1860 r. został przeniesiony na stolicę biskupią do Vicenzy, gdzie z oddaniem służył Ludowi Bożemu jeszcze przez 28 lat. Organizował pracę charytatywną, troszczył się o kapłanów, zwołał też synod diecezjalny — po raz pierwszy od 1689 r. Brał udział w obradach Soboru Watykańskiego I, na którym znalazł się wśród zwolenników ogłoszenia dogmatu o nieomylności papieża w sprawach wiary i moralności. Ze względu na szczególną troskę o dzieła miłosierdzia współcześni nazywali go «biskupem ubogich». Zmarł w Vicenzy 4 marca 1888 r.

opr. mg/mg