słodki cukiereczek
Strona główna Opoki | Liturgia na dziś | Baza Mszy św. | Porozmawiajmy o wierze | Życie Kościoła | Jan Paweł II | Dołącz do grona darczyńców

Opoka jest przydatna? Wpłać darowiznę
Zapraszamy do czytelni Według autorów Według dziedzin Według tematów Wyszukaj Na zakupy!





Audiobooki w odcinkach




Wiadomości


 


BŁ. O. CYPRIAN MICHAŁ IWENE TANSI



Urodził się w 1903 r. w Igboezunu, na skraju puszczy, nie opodal starożytnego miasta Aguleri i należał do plemienia Ibo. Jego ojciec Tabansi i matka Ejikwevi, rolnicy, byli wyznawcami tradycyjnej religii tubylczej i dając synowi imię Iwene, oddali go pod opiekę bogini Ikenga. Gdy skończył sześć lat rodzice wysłali go do domu ciotki mieszkającej w wiosce Nduka. Tam trzy lata później przyjął chrzest z rąk irlandzkich misjonarzy, którzy nadali mu imię Michał.

W r. 1913 rozpoczął naukę w szkole w Onitshy, którą ukończył celująco sześć lat później. Dzięki uzyskanemu dyplomowi mógł pracować jako nauczyciel. Przez trzy lata uczył w swojej dawnej szkole, po czym przez rok był dyrektorem szkoły im. św. Józefa w Aguleri.

W 1925 r., mimo oporów rodziny, wstąpił do seminarium duchownego św. Pawła w Igbariam. Po ukończeniu studiów filozoficznych i teologicznych, 19 grudnia 1937 r. w katedrze w Onitshy otrzymał z rąk bpa Charlesa Heereya święcenia kapłańskie. Był drugim kapłanem tubylczym w Onitshy i jedynym w regionie Aguleri. Początkowo pracował jako wikariusz w Nnewi. W r. 1939 został mianowany proboszczem w Dunukofia (region Umudioka) — parafii obejmującej olbrzymi obszar, zamieszkały przez ludność w większości pozostającą pod wpływem magii, zabobonów i tubylczego kultu bożków. Z wielkim poświęceniem i męstwem rozpoczął ewangelizację tego regionu, przezwyciężając liczne trudności. Pieszo lub na rowerze przemierzył tysiące kilometrów, by dotrzeć z posługą kapłańską do najodleglejszych zakątków swojej parafii, katechizując i godząc między sobą zwaśnione szczepy. Zwalczał niemoralne obyczaje, takie jak konkubinat i zakładał ośrodki formacyjne dla narzeczonych. Powołał do życia Stowarzyszenie Służby Maryjnej, by po chrześcijańsku wychowywać dzieci i młodzież.

Owocem sześciu lat niestrudzonej działalności w regionie Umudioka były liczne ośrodki modlitewne i katechizacyjne, które z czasem przekształciły się w parafie. Żarliwość błogosławionego i przykład jego świątobliwego życia sprawiły, iż pogański lud przekształcił się w prawdziwą wspólnotę chrześcijańską. Wydała ona liczne powołania do kapłaństwa i do życia konsekrowanego. Z taką samą gorliwością o. Michał pracował przez cztery lata w parafii Akpu, skąd w 1949 r. biskup przeniósł go do rodzinnego Aguleri.

Pomiędzy r. 1949 i 1950, podczas rekolekcji dla kapłanów, bp Heerey wyraził życzenie, aby jeden z kapłanów wstąpił do zakonu, by później założył w diecezji klasztor kontemplacyjny. O. Tansi odpowiedział na to wezwanie z właściwą sobie wielkodusznością. Latem r. 1950 pożegnał swych parafian i udał się z pielgrzymką do Rzymu, by uczestniczyć w uroczystościach Roku Świętego. Następnie pojechał do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpił do opactwa trapistów noszącego nazwę Góra św. Bernarda. Po okresie próby, w wigilię uroczystości Niepokalanego Poczęcia r. 1952 został przyjęty do nowicjatu i przyjął imię Cyprian. Rok później złożył pierwsze śluby, a 8 grudnia 1956 r. uroczystą profesję zakonną.

Wkrótce o. Michał stał się wzorowym zakonnikiem, który z dala od świata, z pokorą oddawał się cichemu życiu kontemplacyjnemu oraz ciężkiej pracy, jakiej wymagała surowa reguła zakonu.

Na początku 1964 r. zachorował i po przewiezieniu do szpitala w Leicester zmarł w dniu 20 stycznia. Jego ciało zostało pochowane w opactwie Góra św. Bernarda. W uroczystościach uczestniczyło kilku nigeryjskich kapłanów, przebywających w tym czasie w Londynie. Był wśród nich jego duchowy syn, ks. Francis Arinze, przyszły arcybiskup Onitshy, obecnie kardynał i przewodniczący Papieskiej Rady ds. Dialogu Międzyreligijnego.

W związku z rozpoczęciem dochodzenia kanonicznego, dotyczącego świętości życia o. Cypriana, w 1988 r. odbyła się ekshumacja jego ciała, które następnie przewieziono do Nigerii i pochowano na cmentarzu nie opodal katedry w Onitshy, gdzie 51 lat wcześniej otrzymał święcenia kapłańskie. Podczas uroczystości z udziałem wszystkich biskupów Nigerii 17-letnia Filomena Emeka cierpiąca na raka doznała całkowitego uzdrowienia. 25 czerwca 1996 r. Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych wydała dekret zatwierdzający autentyczność tego cudu przypisywanego wstawiennictwu sługi Bożego.








 wyślij znajomym

Zobacz także:
Henryk Zieliński, Księża na językach
Magdalena Piórek, Demokratyczna Republika Konga - afrykańska Golgota
Michał Kłosowski, Mateusz Kusztyp, Przyjechawszy na miejsce usłyszałem - pakuj się, jeśli możesz
Stefan Truszczyński, Maria Górska, Wiara czyni cuda
Rosanna Virgili, Błogosławieństwo Elżbiety
Jan Ozga, Michał Kłosowski, Zarówno kapłan jak katecheta powinien być człowiekiem oświeconym
Piotr Frankowski, Ale robotników mało…
Aleksandra Bonk, Niezłomni
Paweł Ptasznik, Idee teologiczne w listach do kapłanów na Wielki Czwartek Jana Pawła II
Paulina Daniluk, Wielkanoc w trampkach
Komentarze internautów:

Trapiści (Piotr, 2003-01-13 19:40:37)
 Można byc...  więcej   skomentuj tę wypowiedź

     No, chyba nie, ... (Terrestre Peregrino, 2007-11-30 22:56:17)
 ...bo kanonizacja...  więcej   skomentuj tę wypowiedź

Benedykt XVI | Biblioteka audio i wideo | Czytelnia | Dane nt. Kościoła | Edukacja Ekonomiczna | Felietony, komentarze | Filozofia | Galeria zdjęć | Inne nauki |
Europa, Polska, Kościół | Internet i komputery | Jan Paweł II | Katalog adresów | Katechetom i duszpasterzom | Kultura | Księgarnia religijna | Liturgia - na dziś i na niedziele | Mapa serwisu | Msze św. - gdzie, kiedy? | Nauczanie | Noclegi w Polsce | Noclegi, hotele w Polsce | Nowości na naszych stronach | Papież Franciszek | Pielgrzymki piesze - ePielgrzymka | Rekolekcje | Rodzina | Sekty | Serwis informacyjny | Słownik | Sonda | Święci patroni | Szukaj | Tapety i dzwonki religijne | Teologia | Twój głos w dyskusji | Varia | Życie Kościoła