Bł. Bonifacja Rodríguez Castro

Bonifacja Rodríguez Castro przyszła na świat w Salamance, w Hiszpanii, 6 czerwca 1837 r. Była najstarszym z sześciorga dzieci Juana i Marii Natalii, ludzi prostych, ale obdarzonych głęboką wiarą. Po ukończeniu szkoły podstawowej zaczęła uczyć się rzemiosła, a w wieku 15 lat — po śmierci ojca — poszła do pracy, by pomóc matce w utrzymaniu rodziny. W tym okresie ukształtowała się jej osobowość, którą charakteryzowała pokora, umiłowanie prostoty, szacunek dla pracy fizycznej, wrażliwość na sytuację kobiet, które bieda czyni ofiarami rozmaitych form wyzysku.

Po uporaniu się z problemami finansowymi Bonifacja otworzyła warsztat krawiecki, w którym pracowała z wielkim poświęceniem, mając za wzór ukryte życie Świętej Rodziny z Nazaretu. Wielkim nabożeństwem otaczała Niepokalaną i św. Józefa.

W 1865 r., po wyjściu za mąż siostry, Bonifacja została sama z matką (pozostałe rodzeństwo nie dożyło wieku dorosłego). Poświęcały wiele czasu swojemu życiu duchowemu. Ich dom i warsztat stał się miejscem spotkań grupy młodych kobiet pociągniętych świadectwem życia Bonifacji. Jednak prawdziwy przełom w jej życiu nastąpił w październiku 1870 r., kiedy do Salamanki przyjechał kataloński jezuita Francisco Javier Butinya i Hospital (1834-1899), który prowadził działalność apostolską wśród robotników. Bonifacja zwróciła się do niego z prośbą, by został jej kierownikiem duchownym.

10 stycznia 1874 r. na mocy dekretu biskupa Salamanki Bonifacja założyła w swoim domu Zgromadzenie Służebnic św. Józefa, do którego przyłączyło się 6 towarzyszek — w tym także jej matka. Siostry łączyły kontemplację ukrytego życia Świętej Rodziny z pracą oraz współpracą ze świeckimi. W macierzystym domu instytutu, zwanym Warsztatem Nazaretańskim, pracowały obok zakonnic ubogie kobiety, które siostry chroniły w ten sposób przed rozmaitymi niebezpieczeństwami i wyzyskiem.

Już trzy miesiące po powstaniu nowego zgromadzenia o. Francisco Butinyà musiał opuścić Hiszpanię, razem z innymi jezuitami wydalonymi z kraju przez ówczesny rząd. Natomiast w styczniu 1875 r. biskup Lluch y Garriga, który podpisał dekret erygujący zgromadzenie, został przeniesiony do Barcelony. Te dwie zmiany zapoczątkowały okres wielkich prób w życiu Bonifacji. Nowi asystenci kościelni — należący do kleru diecezjalnego — stanowczo sprzeciwili się koncepcji domu zakonnego jako miejsca pracy, w którym w dodatku znajdowały schronienie świeckie kobiety. Zaproponowano daleko idące zmiany Konstytucji zakonnych, na co jednak założycielka nie mogła się zgodzić, uważając, iż wypaczają one oryginalny charakter instytutu. Niestety, większość sióstr nie zaakceptowała jej stanowiska.

W czasie pogłębiającego się konfliktu Bonifacja została pozbawiona funkcji przełożonej. Z pomocą kilku współsióstr i za aprobatą lokalnego biskupa otworzyła nowy dom w Zamorze i 25 lipca 1883 r. opuściła rodzinną Salamankę. 1 lipca 1901 r. Leon XIII zaaprobował Zgromadzenie Służebnic św. Józefa, ale z wykluczeniem domu w Zamorze. Bonifacja przyjęła tę decyzję z bólem, ale w duchu posłuszeństwa, w zjednoczeniu z tak bliskim jej, nie zrozumianym przez swoich i odrzuconym, ukrzyżowanym Chrystusem. I wciąż nie traciła nadziei, głęboko przekonana, że po jej śmierci zgromadzenie powróci do oryginalnego charyzmatu i przezwycięży podział.

Tak też się stało. W dniu jej śmierci, 8 sierpnia 1905 r., otaczały ją nieliczne współsiostry i społeczność Zamory, przekonana o jej świętości. 23 stycznia 1907 r. dom w Zamorze został wcielony do zgromadzenia.

opr. mg/mg