Bł. Artemiusz Zatti

Urodził się w Boretto, w prowincji Reggio Emilia (Włochy), 12 października 1880 r. Gdy miał 17 lat, cała rodzina wyemigrowała do Bahia Blan-ca w Argentynie. Początkowo imał się różnych prac, aby zarobić na chleb. Jednocześnie pomagał swemu proboszczowi ks. Carlo Cavalle-mu, salezjaninowi, w różnorakich pracach duszpasterskich, zwłaszcza zaś w opiece nad chorymi. Za jego radą postanowił zostać kapłanem. Jednakże choroba zmusiła go do przerwania studiów. Udał się na leczenie do Viedmy (Rio Negro), gdzie Matce Bożej Nieustającej Pomocy złożył obietnicę, że całe swe życie poświęci trosce o chorych.

Wkrótce też za Jej wstawiennictwem odzyskał zdrowie i wstąpił do nowicjatu salezjanów. Złożył śluby czasowe brata zakonnego 11 stycznia 1908 r., a trzy lata później śluby wieczyste. Przez 40 lat pracował z heroiczną gorliwością, pełniąc różne funkcje. Był kierownikiem Szpitala św. Józefa, jednego z pierwszych w Patagonii, aptekarzem, asystentem na sali operacyjnej, pielęgniarzem, administratorem odpowiedzialnym za sprawy finansowe. Uważano go za prawdziwego «dobrego samarytanina».

Jego działalność nie ograniczała się do szpitala. Nie szczędząc trudu pomagał także z wielkim poświęceniem ubogim. Odznaczał się ewangeliczną miłością, będącą świadectwem niezwykłej stałości w wierze, a także cierpliwością i ofiarnością.

Był bezwzględnie posłuszny przełożonym, choć niekiedy dostosowanie się do ich woli kosztowało go wiele poświęcenia. Gdy powierzono mu budowę kurii biskupiej, w wolnych chwilach zajmował się chorymi i nie przestał być «krewnym wszystkich biedaków». W jego życiu przedziwnie przenikały się i uzupełniały życie czynne i kontemplacja, miłość bliźnich i dar z siebie, służba Kościołowi i własnemu zgromadzeniu. Zmarł 15 marca 1951 r. w Viedmie. W uznaniu wielkich zasług błogosławionego mieszkańcy Viedmy nazwali jego imieniem szpital i główną ulicę swego miasta oraz postawili ku jego czci pomnik.

opr. mg/mg