Bł. Anna Katarzyna Emmerick

Była stygmatyczką, mistyczką i wizjonerką. Głęboko zjednoczona z cierpiącym Chrystusem, przez niemal całe życie miała wizje, których treścią były dzieje Jezusa i Maryi.

Urodziła się 8 września 1774 r. w Flamschen w Westfalii. Pochodziła z ubogiej wiejskiej rodziny. Jako dziecko razem z dziewięciorgiem rodzeństwa wiele pracowała w domu i na polu. Do szkoły chodziła tylko przez 4 miesiące. Nauczyła się szyć i została krawcową.

Już w dzieciństwie wyróżniała ją szczególna pobożność. Wtedy też zaczęła mieć pierwsze wizje. Nie uważała ich za coś nadzwyczajnego. Była przekonana, że podobne wizje mają również inne dzieci.

Wielokrotnie chciała wstąpić do klasztoru, ale było to trudne, bo nie miała posagu. Klaryski z Münster obiecały, że przyjmą ją, jeśli nauczy się grać na organach. W tym celu Anna Katarzyna zamieszkała u organisty Söntgena w Coesfeld. Nie znalazła jednak czasu na naukę, ponieważ opiekowała się jego liczną i biedną rodziną. Pomagała im we wszystkim, a w końcu oddała im nawet swoje oszczędności. Konsekwentnie dążyła jednak do celu, i w końcu, w 1802 r., przyjęły ją augustianki w Agnetenbergu. Rok później złożyła śluby zakonne.

Wszystkie swoje obowiązki wypełniała z wielką gorliwością. Dobrowolnie podejmowała się najcięższych i upokarzających zajęć. Jej gorliwość w przestrzeganiu reguły budziła podejrzliwość innych sióstr, które posądzały ją o hipokryzję.

W klasztorze bardzo wiele wycierpiała, zarówno ze względu na otaczającą ją wrogość, jak i z powodu słabego zdrowia.

W 1811 r., w okresie wojen napoleońskich, klasztor został zamknięty w ramach przymusowej laicyzacji. Anna Katarzyna znalazła schronienie w Dülmen w domu francuskiego kapłana J. M. Lamberta, który zbiegł z Francji w czasach rewolucyjnych prześladowań Kościoła. Wkrótce po opuszczeniu klasztoru bardzo poważnie zachorowała i do końca życia nie podniosła się z łóżka. W tym czasie otrzymała stygmaty — widzialny znak cierpień, które już wcześniej jednoczyły ją z ukrzyżowanym Chrystusem.

Od tej pory zaczęło ją odwiedzać wielu ludzi i zyskała szczerych przyjaciół, takich jak jej lekarz dr Franz Wesener czy Clemens Brentano, niemiecki poeta i prozaik, który przez pięć lat, począwszy od 1818 r., codziennie spisywał jej mistyczne wizje, dotyczące szczegółów z życia Jezusa i Maryi. Zostały one opublikowane już po jej śmierci, w 1833 r.

Anna Katarzyna swoje cierpienia ofiarowywała za nawrócenie grzeszników i za dusze w czyśćcu cierpiące, które często się jej ukazywały. Zmarła w Dülmen 9 lutego 1824 r.

opr. mg/mg