Bł. abp Andrzej Jacek Longhin

Urodził się 23 listopada 1863 r. w Fiumicello di Campodarsego koło Padwy w ubogiej i bardzo religijnej rodzinie chłopskiej. Na chrzcie św. otrzymał imiona Jacek Bonawentura. 27 sierpnia 1879 r. wstąpił do zakonu kapucynów i przyjął imię Andrzej. Studiował w Padwie i w Wenecji. 4 października 1883 r. złożył śluby wieczyste, a 19 czerwca 1886 r. został wyświęcony na kapłana. Przez 18 lat był kierownikiem duchowym i nauczycielem młodych zakonników w Udine, Padwie i Wenecji. W 1902 r. wybrano go na przełożonego weneckiej prowincji zakonu. Dwa lata później, 13 kwietnia 1904 r., Pius X mianował go biskupem swej rodzinnej diecezji Treviso.

Po przyjeździe do powierzonej mu diecezji zaczął przeprowadzać gruntowne reformy oparte na nauczaniu świętego Papieża. Nazywano go «biskupem katechizmu». Nieustannie bowiem odwiedzał parafie, głosił kazania i katechizował zarówno dzieci, jak i dorosłych. Organizował szkolenia dla katechetów i kongresy katechetyczne. Utrzymywał częste kontakty z kapłanami. Co miesiąc wygłaszał dla nich rekolekcje i organizował dni skupienia. W 1911 r. zwołał synod diecezjalny, poświęcony sytuacji Kościoła lokalnego. Wspierał działalność katolickich organizacji oraz związków zawodowych, a także zajmował stanowisko w kwestiach społecznych.

Podczas I wojny światowej jego diecezja znalazła się na linii frontu. Nie zgodził się jednak na ewakuację kurii biskupiej i przez cały czas pozostał ze swymi wiernymi, udzielając wsparcia ludności cywilnej i żołnierzom. Tego samego oczekiwał od kapłanów. Po zakończeniu walk włączył się aktywnie w dzieło odbudowy regionu z wojennych zniszczeń. Otwarcie wypowiadał się również przeciw rodzącemu się w tym okresie faszyzmowi.

W 1928 r. został mianowany arcybiskupem tytularnym Patras. Pius XI powierzył mu funkcję wizytatora apostolskiego w Padwie i Udine.

Zmarł 26 czerwca 1936 r.

opr. mg/mg