Dziewice konsekrowane w Kościele

Maryja w Nazarecie podjęła postanowienie życia w dziewictwie jako owoc miłości do Boga(Papież Jan Paweł II podczas audiencji generalnej 24.VII.1996 r.). Uczyniła to z inspiracji Ducha Świętego. "Chrystus wybrał sobie szczególny dar dziewictwa (...) i w sobie samym przedstawił to, co wybrał w Matce" (św. Ambroży). Nie dał jednak nakazu dziewictwa. Nie jest ono bowiem koniecznym warunkiem osiągnięcia zbawienia. Są jednak tacy, którzy ze względu na Królestwo Boże pozostają bezżenni (Mt 19, 12). Paweł Apostoł zalecał odczytywanie głosu powołania życiowego i polecał, aby kobieta niezamężna i dziewica troszczyła się o sprawy Pana (1 Kor 7, 25-40). Tradycja przekazuje, że św. Jan Apostoł żył w dziewictwie. Jego opiece Jezus powierzył Maryję Dziewicę i dał mu objawienie chwały dziewic podane w księdze Apokalipsy: "... ujrzałem. A oto Baranek stojący w górze, a z nim ... tysiące... I śpiewają jakby pieśń nową..., bo są dziewicami; ci, którzy Barankowi towarzyszą dokądkolwiek idzie" (Ap 14, 1-4). Dz 21, 9 podają, że w pierwotnym Kościele były dziewice prorokinie, córki diakona Filipa.

"Począwszy od czasów apostolskich dziewice chrześcijańskie, powołane przez Pana, by poświęcić się Mu w sposób niepodzielny w większej wolności serca, ciała i ducha podejmowały za aprobatą Kościoła decyzje życia w stanie dziewictwa "dla Królestwa niebieskiego" (Katechizm Kościoła Katolickiego p. 922).

Przyjmowały one konsekrację dziewictwa udzielaną przez biskupa diecezji, zobowiązującą do zachowania dziewictwa przez całe życie. Podejmowały głębsze życie duchowe i służyły wspólnocie wiernych modlitwą i pracą. Mieszkały razem lub osobno. Duchowe kierownictwo nad nimi sprawował sam biskup. Najwięcej wiedzy o życiu w dziewictwie przekazali biskupi: Ambroży, Jan Chryzostom, Atanazy, Cyprian z Kartaginy, Augustyn. Najbardziej znanymi świętymi dziewicami są: Agnieszka, Agata, Łucja, Genowefa-patronka Paryża, Florentyna z Hiszpanii, Patrycja z Konstantynopola. Zwiększająca się liczba dziewic konsekrowanych doprowadziła do tworzenia wspólnot mieszkających w klasztorach. Rozwijające się życie zakonne sprawiło, że mniej osób podejmowało życie w dziewictwie, pozostając osobami świeckimi. Po Soborze Trydenckim, który porządkował życie Kościoła w różnych dziedzinach, w 1595 r. został zatwierdzony w Pontyfikale Rzymskim obrzęd dla mniszek i osób żyjących w świecie poza klasztorem. W późniejszych wiekach ciągle była różnie rozumiana kwestia używania tego obrzędu dla osób pozostających w świecie. Sobór Watykański II zalecił ponowne opracowanie obrzędu konsekracji dziewic znajdującego się w Pontyfikale Rzymskim. Wypełniła to Kongregacja Kultu Bożego, ogłaszając 31 maja 1970 r. nowy "Obrzęd konsekracji dziewic". Tłumaczenie polskie, zatwierdzone przez Kongregację Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów (1990 r.), zalecone dekretem Prymasa Polski (8.VI.1999 r.), ukazało się w wydawnictwie św. Jacka w Katowicach w 2001 roku.

Osoby świeckie odnajdujące w sobie powołanie Boże do życia w dziewictwie, po zgłoszeniu się do biskupa diecezji i odpowiednim kilkuletnim przygotowaniu mogą otrzymać konsekrację i pozostawać w dziewictwie do końca życia, "oddawać się pokucie, dziełom miłosierdzia, apostolstwu i gorliwej modlitwie." Prowadzą życie świeckie, ale nie laickie. Pozostają w stałej zależności od biskupa diecezji i pod jego kierunkiem podejmują różne formy zaangażowania w życie wspólnoty wiernych w diecezji. Przez całe życie dają świadectwo wiary, miłości i jedności z Chrystusem. Dziewice mogą pozostawać we własnej rodzinie, mieszkać we własnym mieszkaniu, mogą się zrzeszać między sobą, być we wpólnocie ze sobą mieszkając w jednym domu. Korzystają z różnych ćwiczeń duchowych w celu utwierdzania się i ożywiania swojego oddania Chrystusowi w Kościele.

Oto przybliżone dane sprzed kilku lat o liczbie dziewic. W USA jest ok. 100 dziewic konsekrowanych, w Argentynie ok. 300, we Francji ok. 400, w Niemczech ok. 200, w Czechach ok. 20, w Polsce ok. 30. W Archidiecezji Białostockiej jest 5 dziewic konsekrowanych.

opr. aw/aw