KB
Wilki i żaby w Kościele
Pewnego razu do ojca Pachiomiusza na pustyni przybył młody brat. Dręczył go pewien problem. "Powiedz mi ojcze - zapytał - czy Pan nasz, Jezus Chrystus, kochał żaby? I czy nakazał nam także je kochać?" Pachomiusz odparł: "Widzisz synu, odpowiedź musisz znaleźć sobie sam, bo gotowej nie ma. Otwórz skarbiec Słowa Bożego i szukaj tak długo, aż znajdziesz. Bo jeżeli jest pytanie, musi być odpowiedź". Historię tę przytacza w WIĘZI (7) ks. Roman E. Rogowski jako punkt wyjścia do rozważań nad stosunkiem chrześcijan do środowiska naturalnego, a w szczególności do "świata zwierząt".
Okazuje się, że współczesna teologia moralna wyróżnia m.in. tzw. moralność ekologiczną. Wedle niej zaś istnieje "ścisły obowiązek ochrony i obrony naturalnego środowiska". Więcej: "jest to obowiązek moralny, a zatem obowiązujący w sumieniu". Wykroczenia przeciw temu obowiązkowi jest grzechem, zwanym umownie "grzechem ekologicznym". Tak jak każdy grzech, tak i ten, wymaga nawrócenia, a więc i poprawy. "Jego ostateczną sankcją jest gniew Boży, zgodnie z upomnieniem Apokalipsy, która powiada, iż Pan, Bóg Wszechmogący zniszczy tych, którzy niszczą ziemię (11,18)".
Teologia formułuje także biblijno-teologiczne motywy ochrony i obrony środowiska naturalnego, w tym przede wszystkim zwierząt. Otóż:
- szacunek do środowiska jako dzieła Bożego jest szacunkiem i formą uwielbienia wobec Boga Stworzyciela, a jego brak - zdradza grzeszną postawę wobec Niego;
- ochrona i obrona środowiska, kierowane rozsądkiem i mądrością, są doskonałą realizacją Bożego polecenia, które jest posłannictwem: Abyście ziemię uczynili sobie poddaną;
- troska o środowisko jest troską o człowieka, niszczenie tego środowiska jest bowiem niszczeniem człowieka zarówno w jego sferze biologicznej, jak również psychicznej i duchowej, stanowiąc pośrednio wykroczenie przeciw Dekalogowi: Nie będziesz zabijał!;
- ochrona i obrona środowiska, zwłaszcza zwierząt, stanowi realizację Chrystusowego przykazania miłości;
- ochrona środowiska, a w jej ramach obrona zwierząt, jest powolnym przygotowaniem do Paruzji, do "nieba nowego i ziemi nowej", kiedy to - jak zapowiada Apokalipsa - Bóg uczyni "wszystko (panta) nowe".
Kościół opierając się na Biblii, a także na "doświadczeniu w ramach Tradycji", poucza, że istnieje "najgłębsza jedność człowieka i środowiska". Mimo to "kwestia ochrony środowiska, a zwłaszcza kwestia stosunku człowieka do zwierząt i wynikające z niej wskazania moralne, ciągle nie znajdują swojego miejsca w powszechnej świadomości chrześcijan, a także - niestety - w duszpasterskiej działalności Kościoła" - pisze ks. Rogowski.
Copyright © by Tygodnik Powszechny
 wyślij znajomym |
|
|
