Zarys wiary - katechizm

UCZYĆ SIĘ MIŁOŚCI

Miłości uczy się dziecko od matki i ojca. Oni je karmią, pielęgnują, tulą. W ten sposób mały człowiek doznaje miłości, uczy się jej na całe życie. Jeżeli jednak tego doświadczenia zabraknie - w przyszłości tylko z wielkim trudem można to nadrobić.

Później dziecko czyni pierwsze własne kroki w kierunku miłości. Wyraża swe przywiązanie, obejmując matkę za szyję i tuląc się w ojcowskie ramiona, bawiąc się z innymi dziećmi, dzieląc się z nimi, opiekując się zwierzętami. Jeszcze później chłopcy zauważają dziewczęta, dziewczęta chłopców. Jakaś zagadkowa siła przyciąga ich ku sobie. Pragną rozmawiać, być blisko siebie. Doświadczają w nowy sposób, co znaczy „kochać”.

Kto kocha, ten stara się (w różny sposób) swą miłość wyrazić. Może powiedzieć: „Kocham ciebie”. Ale mogą o tym mówić także spojrzenia, skinienie głową, uśmiech. Zdajemy sobie sprawę, że jednak nie ze wszystkimi ludźmi czujemy się jednakowo związani. Małżonek jest w inny sposób bliźnim, niż sąsiad, kolega z pracy czy np. listonosz. Tu wystarcza pozdrowienie, albo uścisk dłoni, dla okazania życzliwości. Tam potrzeba czasu na rozmowę. Przyjaźń wymaga wielokrotnie więcej znaków wzajemnej przynależności niż np. codzienne kontakty z sąsiadami. Przyjaciele potrzebują dla siebie czasu, muszą interesować się wzajemnie sobą i swoimi troskami i być sobie wiernymi także i w konfliktach. Wynika stąd, że miłości uczymy się nie tylko w kontakcie z inną płcią.

Pierwsze spotkanie między chłopcem i dziewczyną rzadko staje się wielką miłością, W młodych latach często zmieniają się wzajemne sympatie, przeważnie bez wewnętrznego zaangażowania, czasem jednak uczucia te powodują bolesne przeżycie. Zakochanie może rozwinąć się w prawdziwą, trwałą miłość. A z niej wynika pragnienie wierności: tylko ty i tylko ty na zawsze.

To bezgraniczne „tak” przynosi całkowicie nowe formy obdarowywania się dwojga ludzi. W cielesnym zjednoczeniu kobieta i mężczyzna zbliżają się najbardziej do siebie. Formą ich wspólnego życia staje się małżeństwo. Jest to najserdeczniejszy wyraz wzajemnej przynależności. Miłość mężczyzny i kobiety osiąga cielesną postać w dziecku, które temu zjednoczeniu zawdzięcza swój początek.

Miłości uczymy się przez całe życie. Chodzi tu nie tylko o współżycie seksualne, chociaż nie jest ono bez znaczenia, lecz przede wszystkim o siłę wzajemnego obdarowywania się, która z biegiem czasu coraz ściślej wiąże małżonków. Przy tym należy też pamiętać, że związek dwojga ludzi polega także na wzajemnym poszanowaniu prawa do swobodnego rozwoju każdego z nich.

Wielu ludzi żyje w dobrowolnym lub niedobrowolnym bezżeństwie. Również i oni przez całe życie uczą się miłości. Kto zdecydowany jest oddać swe zdolności bezinteresownie w służbę Bogu i ludziom, może uważać, że spełniło się jego pragnienie: być szczęśliwym.

Cała księga Starego Testamentu mówi w poetycki sposób o miłości. Czytamy w niej:
Jak śmierć potężna jest miłość,
a zazdrość jej nieprzejednana jak Szeol,
żar jej to żar ognia,
płomień Pański.
Wody wielkie nie zdołają ugasić miłości,
nie zatopią jej rzeki (Pnp 8, 6-7).

opr. mg/lb

wyślij znajomym

Zobacz także: Benedykt XVI, Jezus jest przyjacielem, który nigdy nie zdradza Jacek Pulikowski, Dla przyszłości Marek Dziewiecki, Ekologia, człowiek i wychowanie Zenon Klawikowski SDB, Propozycja wychowawcza św. Jana Bosko Mirosław Maliński, Kinga Ochnio, Kościół dla ludzi grzesznych Benedykt XVI, Encyklika, która stała się znakiem sprzeciwu Konferencja Episkopatu Polski, Otoczmy troską życie człowieka Emerson Eggerichs, Miłość i szacunek: odszyfrowanie kodu komunikacji Benedykt XVI, Katecheza o prawie i uczynkach miłości Marcin Gajda, Gdy dziadkowie rozpieszczają wnuki

Komentarze internautów: Dodaj swój komentarz Nie cały Stary Testament... (Piotr K., 2005-10-15 19:07:05)  Stary Testament...  więcej   skomentuj tę wypowiedź