Ks. Janusz Królikowski

CZŁOWIEK WOBEC BOGA

Taka jest wiara Kościoła

Jako chrześcijanie wierzymy w Boga Ojca, w Syna i w Ducha Świętego, ale najczęściej naszego Boga znamy jako Wielkiego Nieznanego. Wiara chrześcijańska nie ogranicza się do ogólnikowego i abstrakcyjnego uznania istnienia Boga. Bóg, w którego wierzymy, jest Bogiem bardzo konkretnym, który objawił siebie i którego — na podstawie Jego objawienia — możemy poznawać. Pomaga w tym poznawanie treści, w które jako katolicy wierzymy, a które streszczone są w Wyznaniu wiary.

Bóg umiłował nas jako pierwszy. Zanim zaistnieliśmy, On nas wybrał, abyśmy żyli, a żyjąc poznawali Go i kochali. Zanim poznaliśmy Go, On sam objawił się nam. Zanim mogliśmy Mu odpowiedzieć, On nas powołał. On wychodzi nam wciąż na spotkanie, a człowiek odpowiada Mu swoją wiarą i wypływającymi z niej dziełami miłości.

Wiara jest posłuszeństwem, słuchaniem i otwieraniem się na Boga, który zwraca się do nas, abyśmy nawiązali z Nim wspólnotę życia, która w wieczności osiągnie wypełnienie. Maryja, Matka Chrystusa, w sposób najdoskonalszy urzeczywistniła taką postawę w swoim życiu. Bóg Ją wybrał i powołał, obdarzając „pełnią łaski”, a Ona okazała Mu posłuszeństwo, odpowiadając „pełnią wiary”, jak mówi św. Augustyn.

Wyrazić wiernie swoje przylgnięcie do Boga całym sercem, całym umysłem i całą wolą oznacza uwielbiać Go i wywyższać. Kto wierzy w Boga, ten, jak Maryja w „Magnificat”, uznaje Jego wielkość, wszechmoc, działanie i miłość oraz oddaje Mu siebie z tym, czym jest i co posiada. Taką wiarę niejednokrotnie podziwia sam Jezus, gdy spotyka ludzi całkowicie i do końca wierzących w Niego.

Człowiek może powierzyć całe swoje życie tylko Bogu. Nie może dokonać aktu takiego powierzenia się nikomu innemu — nawet najbliższemu przyjacielowi. Byłoby też zuchwałością, gdybyśmy od jakiegoś człowieka oczekiwali tego, czego oczekujemy tylko od Boga. Jako chrześcijanie wierzymy więc w Boga Ojca, w Syna i w Ducha Świętego, a ufając Mu wierzymy także w to, co nam dał i co nam objawił. Wierzymy więc między innymi, że także wiara jest Jego darem — Jego łaską.

Wierząc, że wiara jest darem samego Boga, nie zapominamy, że za ten niezasłużony i niezwykły dar jesteśmy odpowiedzialni, nieustannie mamy go strzec i troszczyć się, by wydawał owoce. Przez nasze wysiłki i naszą „duchową walkę” wiara powinna wzrastać, rozwijać się, dojrzewać — powinna być formowana, by dorastać do „wysokiej miary”. Bez formacji może oziębnąć, może zostać zbanalizowana, może nawet zaniknąć — śmierć wiary nie jest zjawiskiem rzadkim.

Dla owocnej formacji wiary potrzebne jest pogłębianie treści, w które wierzymy, a które streszczone są w Wyznaniu wiary. Potrzebne jest zbliżanie się do źródeł łaski, którymi są sakramenty. Potrzebne jest odkrywanie tego, co mamy czynić, aby zbliżać się do życia, a czego unikać, gdyż prowadzi do śmierci, o czym pouczają przykazania. Potrzebna jest w końcu modlitwa, będąca jakby duchowym klimatem ożywiającym te wszystkie potrzeby i wprowadzająca w żywą tkankę religii, aby stawała się życiem w każdym z nas.

Wiara chrześcijańska nie ogranicza się do ogólnikowego i abstrakcyjnego uznania istnienia Boga, jak niekiedy błędnie się sądzi. Bóg, w którego wierzymy, jest Bogiem bardzo konkretnym, który objawił nam siebie i którego na podstawie Jego objawienia możemy poznawać, chociaż jest to poznanie bardzo ograniczone — widzimy jak przez gęstą mgłę. Właściwie — jak od samego początku podkreślają teologowie chrześcijańscy — wiemy, kim Bóg nie jest, a nie to, kim jest; znamy Go tylko jako Nieznanego. Jednak to w pełni uzasadnione przekonanie nie zwalnia nas z idącego coraz dalej poznawania Go i mówienia o Nim, ponieważ od tego poznania zależy kształt, jaki wiara przyjmuje w naszym życiu. Zapomnienie o tym sprawia, że często nie dostrzega się specyfiki wiary chrześcijańskiej oraz nie zwraca się uwagi na różnice między wiarą chrześcijańską i wiarą wyznawców innych religii. Wiara zależy wprawdzie od człowieka, ale jest ona uwarunkowana przez posiadany przez nas obraz Boga, w którego wierzymy. To „kim jest Bóg” warunkuje naszą wiarę i nasze odniesienie do Niego w konkretnych postawach życiowych i w duchowości. Jak „Bóg chrześcijan” jest nowy i specyficzny w stosunku do Boga wyznawanego przez inne religie, tak samo „wiara chrześcijan” jest nowa i oryginalna w stosunku do innych koncepcji wiary. Również jako taka powinna ona być wyrażana w sposób nowy i oryginalny przez działanie chrześcijan w świecie.

Można więc powiedzieć, że prawdy wiary są jakby lampami, które oświecają postawę ludzi wierzących oraz drogowskazami wyznaczającymi drogę naszego pielgrzymowania wiary. Nie bez powodu toczyły się w historii i toczą się dzisiaj, czasami bardzo gwałtowne, spory teologiczne dotyczące określenia tego, kim jest Bóg. Nie były to tylko jałowe spory o puste słowa, jak sądzi się niekiedy, ale chodziło w nich o określenie postawy, jaką powinien zająć wobec Boga człowiek wierzący.

W rozważaniach o treściach naszego Credo chodzi o zbliżenie się do wiary Kościoła, gdyż ona jest podstawą naszej wiary osobistej. Zgłębiając prawdy wiary, stajemy się prawdziwymi wierzącymi.

opr. mg/mg

wyślij znajomym

Zobacz także: Mariusz Pohl, O cierpliwość i wytrwałość w dojrzewaniu wiary Krzysztof Bronk, Anglikanie w drodze do Piotra Edward Ozorowski, Moc wiary Krzysztof Burski, Wierzyć, aby zyć Ryszard Podgórski, Agnieszka Pawlikowska, Ponowoczesne wyzwolenie człowieka Ryszard Podgórski, Agnieszka Pawlikowska, Humanizacja współczesnego człowieka Ryszard Podgórski, Identyfikacja współczesnego człowieka Ryszard Podgórski, Alienacja jako zjawisko socjologiczne Ryszard Podgórski, Kryzys tożsamości współczesnego człowieka w społeczeństwie ponowoczesnym Ryszard Podgórski, Antropologiczna perspektywa człowieka ponowoczesnego

Komentarze internautów: Dodaj swój komentarz Dziękuję. (Ola, 2006-10-23 18:08:12)  Dziękuję.Bardzo...  więcej   skomentuj tę wypowiedź