Andrzej Romanowski
JUŻ PRAWIE W NATO
Niemal jednomyślna ratyfikacja przez parlament naszego przystąpienia do NATO, dokonana w dniu 17 lutego 1999, jest wielkim polskim sukcesem, w którym udział mają wszyscy. Tym większy żal, że tę historyczną chwilę zakłóciły nikomu niepotrzebne zgrzyty. Najpierw Marian Krzaklewski, jako jedyny poseł (obok Adama Słomki), zignorował w swym wystąpieniu obecność na sali Prezydenta Rzeczypospolitej. Potem utworzyła się przedziwna koalicja skrajnej prawicy (siedmiu posłów Naszego Koła Jana Łopuszańskiego, związanych z Radiem Maryja) oraz skrajnej lewicy (trzech posłów z SLD, m.in. Piotr Gadzinowski z "Nie" i Piotr Ikonowicz z PPS dołączył do nich jeden poseł z PSL). Ta doraźnie sklecona koalicja, zwalczając narodowy konsens, nie przedstawiła dlań jednak alternatywy, a argumenty, których używała, były po prostu żałosne ("rozbiór Polski", którym nie po raz pierwszy groził Łopuszański). Dla porządku trzeba przypomnieć, że skrajna lewica wstrzymała się przynajmniej od głosu, podczas gdy Łopuszański et consortes głosowali przeciw.
Ale głosowanie ratyfikacyjne było i tak wielką chwilą w dziejach III Rzeczypospolitej. I nie sposób tu nie zacytować Jana Olszewskiego, który jak mało który polityk potrafił się wznieść ponad partyjne animozje: "Ten wielki historyczny moment dla tej Izby i dla Polski nie jest miejscem, gdzie powinniśmy się licytować własnymi zasługami, nie jest miejscem prowadzenia podyktowanych doraźnym interesem politycznym polemik. Jak może nikt inny wiem, jak trudne były początki tego polskiego marszu, którego finał dzisiaj obchodzimy. Ale cieszę się, że w ten finał wchodzimy wszyscy, albo prawie wszyscy, zgodnie."
opr. ab/ab
Copyright © by Tygodnik Powszechny 9/1999
 wyślij znajomym |
|
|
