słodki cukiereczek
Strona główna Opoki | Liturgia na dziś | Baza Mszy św. | Porozmawiajmy o wierze | Życie Kościoła | Jan Paweł II | Dołącz do grona darczyńców

Opoka jest przydatna? Wpłać darowiznę
Zapraszamy do czytelni Według autorów Według dziedzin Według tematów Wyszukaj Na zakupy!





Audiobooki w odcinkach




Wiadomości


 


L'Osservatore Romano: Zamach w Barcelonie [22.8.2017]

Manuel Nin

Siła spacerowania

Po zamachu w Barcelonie



Przeciwieństwem dzielenia się, rozmawiania, wymiany poglądów jest zamknięcie się w swojej izolacji, w swoim strachu. Terror, który kryje się w sercu człowieka, a który, gdy się nagromadzi — nie mówię dojrzeje, bo nigdy nie jest on dojrzały — wybucha, uzewnętrznia się z szaleńczą siłą i chłodem wulkanu i kosi życia ludzi, którzy myślą, którzy kochają; a nie chodzi tu o koszenie będące synonimem obfitego zbioru, lecz o koszenie, które oznacza rozproszenie i śmierć.

Obrazy z Rambli, przecinanej zygzakiem, aby mieć pewność, że nikt nie uciekł i nikt nie stawiał barier, aby ochronić siebie i innych. Te obrazy, podobnie jak obrazy z innych miast europejskich przed Barceloną, uderzyły mnie nie tylko dlatego, że jest to miasto bardzo mi bliskie, ale przede wszystkim dlatego, że znów postanowiono ugodzić w ludziach to nasze dialogowanie, myślenie, zastanawianie się, dzielenie się. Nasze, ponieważ nauczyliśmy się go od Tego, który wędrował razem ze swoimi uczniami, wstępując do Jeruzalem, od Niego, Pana Jezusa Chrystusa, który przechadzał się w świątyni, który siadał, aby nauczać; który w samotności skupiał się w nocy na modlitwie, sam, ale nigdy nie wyizolowany — w jedności ze swoim Ojcem i naszym Ojcem. A Jego Ewangelia komunii, życia, a nigdy śmierci i terroru, jest tym, co zostawiło niezatarty ślad na tych miastach europejskich, ugodzonych przez terror, a nie miłość, przez rozproszenie, a nie jedność, przez śmierć, a nie przez życie. Miastach, które powinny być obrońcami dialogu i gościnności.

Twarze ofiar, które pojawiły się w dziennikach, powracają w tych dniach w moich myślach. Także tysiące kobiet i mężczyzn na Plaça de Catalunya nazajutrz po zamachu, które wołały no tenim por — „nie boimy się”, dały odważną i jasną odpowiedź. Ale czemu, komu? Powiedzmy to: komuś, pewnej rzeczywistości, która nie potrafi i nie chce prowadzić dialogu ani słuchać, a chce jedynie kosić niewinne ludzkie istnienia.

Czy powinniśmy przyznać rację tym, którzy mówią, że obecnie mamy już do czynienia ze złem nieuleczalnym, którego żadna terapia nie jest w stanie wyplenić? My, chrześcijanie, podzielamy owo no tenim por, które rodzi się z naszej wiary chrześcijańskiej, z naszej wiary w Tego, który umierając na krzyżu, pokonał grzech i śmierć. W tych dniach La Rambla, pełna kwiatów, świec, obrazów i przesłań, staje się miejscem pielgrzymki, ikoną cierpienia, ale także nadziei, miejscem modlitwy i pamięci w wierze. No tenim por.  

 


opr. mg/mg








 wyślij znajomym

Zobacz także:
Lucetta Scaraffia, Zangażowanie w konkretne sytuacje
GMV, Niewolnicy pokoju
GMV, Poza słowami
GMV, Utopia życia
AW, Nie wystarczy być bohaterem
Dominik Ochlak, Paweł Zając, Od Madagaskaru po cały świat
L'Osservatore Romano, ONZ domaga się rozejmu humanitarnego w Rakce
Maciej Górnicki, Dlaczego zamachy się nie skończą?
L'Osservatore Romano, "Nie" wobec nienawiści i przemocy
Włodzimierz Rędzioch, Markus Solo, Chrześcijanie na celowniku islamistów
Komentarze internautów:

Benedykt XVI | Biblioteka audio i wideo | Czytelnia | Dane nt. Kościoła | Edukacja Ekonomiczna | Felietony, komentarze | Filozofia | Galeria zdjęć | Inne nauki |
Europa, Polska, Kościół | Internet i komputery | Jan Paweł II | Katalog adresów | Katechetom i duszpasterzom | Kultura | Księgarnia religijna | Liturgia - na dziś i na niedziele | Mapa serwisu | Msze św. - gdzie, kiedy? | Nauczanie | Noclegi w Polsce | Noclegi, hotele w Polsce | Nowości na naszych stronach | Papież Franciszek | Pielgrzymki piesze - ePielgrzymka | Rekolekcje | Rodzina | Sekty | Serwis informacyjny | Słownik | Sonda | Święci patroni | Szukaj | Tapety i dzwonki religijne | Teologia | Twój głos w dyskusji | Varia | Życie Kościoła