Piotr Wojciechowski

OGLĄDALNOŚĆ TO NIE ZAUFANIE

Od pierwszej linijki muszę przeprosić Redakcję, Korektę i P. T. Czytelników za okropny rzeczownik „oglądalność”, jakiemu pozwoliłem usadowić się w tytule. Nie mogłem go jednak niczym zastąpić, bo to nie zwykły rzeczownik, a imię bałwana czczonego jawnie w naszej telewizji publicznej. Nie jest to zresztą bożek rodzimy, własnego chowu, przejęto go z telewizji komercyjnych i wbrew zdrowemu rozsądkowi i zasadom dobrego smaku wywindowano na ołtarze w gmachach na ulicy Woronicza i podległym im chramom sztuki i informacji. Biskup Woronicz bardzo byłby z takich bałwochwalczych praktyk niekontent.

Telewizja publiczna ma sens, dopóki jest sobą, jak długo da się odróżnić od kanałów (co za trafne określenie!) komercyjnych. Wszyscy wiedzą, czym być powinna — instytucją służącą wspólnocie narodowej, społeczeństwu obywatelskiemu, wolnemu państwu. Nieszczęśliwe wynalazki twórców prawa uczyniły z telewizji publicznej przedsiębiorstwo, a zaszłości pierwszego dziesięciolecia niepodległości zrobiły z tego przedsiębiorstwa teren ostrych walk politycznych, nasilających się w okresie tak częstych u nas nerwowych okresów przedwyborczych.

Nie przyłączę się do chóru tych, co narzekają, że programy i filmy w telewizji publicznej są złe i robią się jeszcze gorsze. Nieszczęście polega na tym, że wszystko, co jest nadawane, traktowane jest jako konieczne, jako ofiara, którą należy złożyć bożkowi oglądalności. Ludzie w telewizji sądzą, że muszą nadawać to, co nadają, bo inaczej oglądalność spadnie, nie przyjdą reklamodawcy z pieniędzmi i trzeba będzie zamknąć budę. A ludzie oglądają, narzekają, ale rozumieją, że jakość programu nie może być inna, bo oglądalność — i tak dalej. Jedni płacą abonament, inni unikają płacenia, ale jedni i drudzy wiedzą, że ich pieniądze to nic, to prawie śmiecie, prawdziwe pieniądze rządzące telewizją mają Wielcy Kapłani Oglądalności — ci, co zlecają reklamy. Zakulisowe manipulacje polityczne też dokonywane są w cieniu bożka, usprawiedliwiane tym, że ludzie chcą, a jak chcą, to Oglądalność wzrasta i wtedy...

Dominacja molocha Oglądalności sprawia, że ludzie z telewizji, prócz kasty Kapłanów Bożka, czują się stłamszeni, widzowie również, a jedni drugim ufają coraz mniej. Pilnie trzeba przypomnieć więc, że telewizja to nie tylko przedsiębiorstwo. To również instytucja społeczeństwa obywatelskiego, to także wspólnota rozmaitych twórców i fachowców. Obowiązkiem tego nadzwyczajnego medium jest tworzenie tkanki społecznego zaufania, a ona dziś jest potrzebniejsza Polsce niż samolot wielozadaniowy i inwestycje zagraniczne razem wzięte.

Telewizja ma jeden prosty i tani sposób na przywrócenie zaufania do siebie. Musi rozmawiać z widzami serio o samej telewizji. Nie o „ciekawostkach warsztatu”, nie o „gwiazdach małego ekranu”, ale o władzy, strukturach, pieniądzach, naciskach polityków. Gdy telewizja stanie się „przezroczysta”, wtedy będzie mogła zamienić się w godne zaufania forum obywatelskich debat nad wyzwaniami współczesności — nad terroryzmem, globalizacją, zapaścią ekonomiczną Polski, bezrobociem.

opr. mg/mg

wyślij znajomym

Zobacz także: Grzegorz Górny, Media katolickie na rozdrożu Edward Kabiesz, Andrzej Urbański, Nie dam zniszczyć telewizji Sławoj Leszek Głódź, Słowo na Światowy Dzień Środków Społecznego Przekazu Krzysztof Bronk, Niedopracowana apolityczność Kościoła Marek Wojciech Grabowski, Cywilizacja śmierci w przekazie reklamowym Beata Zajączkowska, Zdzisław Kijas, Zapowiedzi sympozjów na bazie nauczania Jana Pawła II Beata Zajączkowska, Zdzisław Kijas, Medialność Jana Pawła II i jego komunikowanie się Beata Zajączkowska, Zdzisław Kijas, Jan Paweł II i środki społecznego przekazu Kazimierz Nycz, Nie tracić oczu wiary Konferencja Episkopatu Polski, Oświadczenie Prezydium Konferencji Episkopatu Polski

Komentarze internautów: Dodaj swój komentarz prawda w telewizji (Józef Woronicz, 2002-12-30 19:38:27)  telewizja musi...  więcej   skomentuj tę wypowiedź