Gianfranco Ravasi

Moja księga przemyśleń

Prowokujące refleksje na każdy dzień

ISBN: 978-83-60703-61-8

wyd.: Wydawnictwo SALWATOR 2007

1 października

Odłączony umysł

Oto dwa cytaty bardzo różniące się zarówno pochodzeniem, jak i celem. Wspólna jest dla nich rzeczywistość słowa. Zaczynam od pierwszego, raczej prowokacyjnego, przeczytanego w wywiadzie udzielonym przed laty przez Franca Fortiniego (1917-94), florenckiego poetę i krytyka, żyjącego w Mediolanie, którego kilka razy miałem okazję spotkać. Był agnostykiem, lecz bardzo interesował się tematyką religijną (namiętnie czytał teksty Simone Weil). Jego definicja fałszywych proroków jest może trochę bezlitosna i oczywiście nie jest oskarżeniem "najlepszych kazań", o które uporczywie wierni proszą albo mają nadzieję je usłyszeć, wchodząc w niedzielę do kościoła.

Istnieje jednak niewątpliwa prawda, głoszona wielokrotnie już przez Chrystusa: nie wystarczają wyszukane słowa, nieskazitelna argumentacja; w kazaniach pod osłoną słów winno się wyczuwać duszę i ciepło miłości, powinno tu mieć miejsce skuteczne dawanie świadectwa. Dlatego św. Paweł stwierdzał, że jego mowa i głoszenie nauki "nie miały nic z uwodzących przekonywaniem słów mądrości, lecz były ukazywaniem ducha i mocy" (1 Kor 2, 4). Teraz, w samą porę, przychodzi drugie zdanie, które usłyszałem w metrze podczas niedbałej, ale pouczającej rozmowy prowadzonej przez młodych ludzi. Szczerze mówiąc, może oni także powinni się upewnić, gdyż zasada ta dotyczy zarówno kazań, jak i wszelkiej komunikacji międzyosobowej. Zbyt często słowa wyrywają się jak wodospad, bez powodu i ograniczeń, i powodują, że z ust płynie brudna i bezsensowna magma.