Gianfranco Ravasi

Moja księga przemyśleń

Prowokujące refleksje na każdy dzień

ISBN: 978-83-60703-61-8

wyd.: Wydawnictwo SALWATOR 2007

1 lutego

Rozcięty na pół

W starożytnej Grecji istniał zwyczaj przecinania na pół pierścienia, monety, bransolety czy jakiegoś drogocennego przedmiotu i dawania ich połowy przyjacielowi lub jakiejś drogiej osobie. Te połówki zachowane przez obie strony pozwalały ich potomkom na stwierdzenie, że są powiązani rodzajem więzi pokoleń. Wychodząc od tego zwyczaju, wielki grecki filozof Platon (427-347 przed Chr.) w swoim dziele Uczta snuje refleksję nad człowiekiem i jego głębokim rozdarciem trwającym od zawsze. Człowiek jest istotą niepełną, podzieloną na pół i dlatego silnie odczuwa konieczność poszukiwania utraconej połowy. Tu jest źródło pilnej potrzeby relacji z kimś podobnym, więcej nawet, z pokrewną duszą, jak się to zazwyczaj mówi.

Platon używa terminu "symbol", by ukazać sytuację stworzenia, jakim jest człowiek. Słowo to, jeśli sięgnąć do jego greckiego pochodzenia, oznacza "złączyć razem" to, co było rozdzielone, a zatem zakłada poszukiwanie właśnie tej brakującej połowy w celu przywrócenia utraconej jedności. W całym naszym życiu nadajemy wartość symboliczną różnym rzeczom, to znaczy umieszczamy je w innym wyższym wymiarze, by w końcu odnaleźć utraconą harmonię. Uwzględniając oczywiście wszelkie różnice, możemy powiedzieć, że analogiczną sprawą są chrześcijańskie poglądy na "grzech pierworodny": jest to pęknięcie powodujące brak harmonii w relacjach człowieka z Bogiem, człowieka z jego bliźnim, człowieka ze światem. Jesteśmy niezadowoleni, ponieważ nosimy głęboką ranę, nasza wolność została naruszona, mamy złudzenie, iż "jesteśmy jak Bóg", gdy tymczasem odkrywamy naszą niedoskonałość i grzeszność. Oto pojawia się zatem konieczność przywrócenia na nowo zerwanej więzi z Bogiem, z bliźnimi i ze stworzeniem, a łaska Boża podtrzymuje nas w tym odrodzeniu prowadzącym ku naturze stworzeń nowych i stanowiących całość.

opr. aw/aw