James L. Griffith, Melissa Elliott Griffith

ODKRYWANIE DUCHOWOŚCI W PSYCHOTERAPII

ISBN: 978-83-7505-109-4

wyd.: WAM 2008

---

BOGDAN DE BARBARO

PSYCHOTERAPIA, W KTÓREJ WIARA JEST RESPEKTOWANA

Podejście Griffithów proponuje jeszcze inną perspektywę. Tu model psychoterapii otwartej na wymiar duchowy opiera się na zasadzie aktywnego respektowania wiary pacjenta. Zasady obowiązujące w tym modelu możnaby ująć następująco:

1. Terapeuta jest uważny i otwarty na wymiar duchowy pacjenta oraz jego doświadczenie religijne. Zakłada się, że wymiar ten jest ważny dla osoby pacjenta i nieredukowalny do wymiaru psychologicznego.
2. Terapeuta rozmawia z pacjentem na temat jego wiary, jeśli pacjent sam ten wątek wniesie do rozmowy, ale także wtedy, kiedy pacjent go nie wnosi. W tej drugiej sytuacji wniesienie tematu religijnego powinno nastąpić z uważnością i ostrożnością tak, by pacjent nie odczuł nachalności i by nie czuł się przymuszany do otwierania wbrew sobie tematu osobistego i intymnego, do jakich należy doświadczenie religijne.
3. Terapeuta nie kwestionuje przekonań ani doświadczeń religijnych pacjenta, w szczególności, jeśli sam nie podziela tych przekonań. Jest pokornie otwarty na ten system przekonań, który wyznaje jego podopieczny. Wszelkie próby „nawracania” czy zmieniania systemu wartości religijnych (nie mówiąc już o jakimkolwiek drwieniu, ironizowaniu czy innych formach dewaluacji) są niedopuszczalne.
4. Terapeuta jest ostrożny w formułowaniu jakichkolwiek sądów wartościujących i ocen zwłaszcza wtedy, kiedy relacja terapeutyczna nosi cechy zależności emocjonalnej pacjenta od terapeuty. Rozumienie przeniesienia i przeciwprzeniesienia jest kluczowe dla prawidłowego przebiegu dialogu terapeutycznego na temat wiary, religii i doświadczenia duchowego.
5. Rozmowa na temat wiary pacjenta ma charakter eksploracyjny i służy pacjentowi do głębszego zrozumienia siebie w wymiarze duchowym, a także do zobaczenia, w jaki sposób jego wiara jest częścią jego psychiki i jak wiąże się z jego problemami emocjonalnymi. Zadaniem terapeuty jest katalizowanie procesu terapeutycznego, nie zaś interpretowanie doświadczenia pacjenta w ramach własnej doktryny terapeutycznej.

Powyższe zasady, które realizują w praktyce autorzy tej książki, są swego rodzaju „perspektywą uwrażliwiającą” i tworzą zarazem klimat pracy terapeutycznej. Zarazem — co chyba oczywiste i czego autorzy nie podważają — owa etyczna wrażliwość nie usuwa licznych dylematów, a wręcz wymusza uważność, by ich nie przeoczyć.

dalej >>

opr. aw/aw

wyślij znajomym

Zobacz także: Błażej Strzechmiński OFMCap, Surowy i czuły Leon Nieścior OMI, Smutek w nauce Ewagriusza z Pontu Adam Piekarzewski SDB, Tak bardzo chciałbym zostać kumplem twym... Jerzy Zieliński OCD, Przemyślenia na kanwie sakramentu pokuty Adam Woronowicz, Krzysztof Górski OCD, Mówię do niego po imieniu Andrzej Dzięga, Ireneusz Skubiś, Nad Odrą i Bałtykiem Krzysztof Burski, Wiara czyni cuda Renata Krzyszkowska, Jacek Golbiak, Nauka niepokoi niewierzących Emilien Tardif, José H. Prado Flores, Jak to się zaczęło... Tarcisio Bertone, Biblia i młodzież

Komentarze internautów: Dodaj swój komentarz