„Zniszczenie Polski bez reszty...”

„Z głębokim szacunkiem i uznaniem wspominam tę organizację, która potrafiła tak wychować nasze młode pokolenie, że w obliczu niebezpieczeństwa spieszyła ze wszystkich stron ze swoją pomocą, starała się ulżyć wszystkim w tych ciężkich dniach tragedii naszego narodu. To była ciężka próba, a jednak trzeba uznać, że nasze harcerstwo wyszło z tej próby zwycięsko” - napisał gen. Juliusz Rómmel, dowódca Armii „Warszawa” o postawie polskich harcerzy uczestniczących w obronie stolicy we wrześniu 1939 roku.

1 września 1939 roku o 4.45 pancernik „Schleswig-Holstein” rozpoczął ostrzeliwanie polskiej składnicy wojskowej na Westerplatte, dając sygnał do rozpoczęcia II wojny światowej. Jednocześnie na śpiące jeszcze polskie i bezbronne miasta spadły setki ton bomb, zabijając tysiące ludności cywilnej. Zburzony Wieluń, gdzie zginęło ponad 1200 osób, nie był wyjątkiem.

Niemcy dokonały agresji na Polskę, przeciwko której wystawiły armię liczącą 1.85 mln żołnierzy, 2800 czołgów, 10 tysięcy dział i moździerzy, 2085 samolotów. Na Bałtyk skierowano 2 pancerniki, 9 niszczycieli, 14 okrętów podwodnych i dwie flotylle mniejszych okrętów. Polacy przeciwstawili najeźdźcy około milion żołnierzy, 880 lekkich czołgów (tankietek) i samochodów pancernych (głównie rozpoznawczych), 400 samolotów.

Harcerze walczyli do końca

Kilka dni wcześniej Adolf Hitler powiedział: „Przy rozpoczynaniu i prowadzeniu wojny nie chodzi o prawo, lecz o zwycięstwo. Zamknąć serca przed litością. Postępować brutalnie. Prawo jest po stronie silniejszego. Celem wojskowym jest zniszczenie Polski bez reszty”.

Niemcy, dysponujący dużą przewagą jakościową swych armii, uderzyli z kilku kierunków. Bardzo szybko ich pancernym jednostkom nacierającym z Pomorza Zachodniego i Prus Wschodnich udało się odciąć część Armii „Pomorze” oraz oddziały obrony wybrzeża. Na południu przerwane zostały pozycje Armii „Kraków”, co zmusiło WP do opuszczenia Śląska i zachodniej Małopolski. (...)

(js)

opr. aś/aś