Pekao
Strona główna
opoka.news opoka.photo opoka.org.pl


Ks. Adam Skreczko

CHRYSTUS FUNDAMENTEM UDANEGO WYCHOWANIA

Kościół jest miejscem głoszenia wyjątkowej godności, jaką posiada człowiek widziany oczami Boga Stwórcy. „Stworzył bowiem Bóg człowieka na swój obraz, na obraz Boży go stworzył: stworzył mężczyznę i niewiastę” (Rdz 1, 27). Słowa Księgi Rodzaju zawierają prawdę o człowieku, której odpowiada najszerzej rozumiane doświadczenie ludzkości: człowiek jako mężczyzna i kobieta nosi znamię tej pierwotnej dwoistości. Stanowi o niej męskość i kobiecość poszczególnych osób, a każda wspólnota, czy społeczność ludzka czerpie z tej dwoistości swą szczególną charakterystykę i szczególne bogactwo we wzajemnym dopełnianiu się osób. Mężczyzna i kobieta na równi są osobami. Osobowa konstytucja obojga oraz osobowa godność jest «od początku» wyznacznikiem dobra wspólnego ludzkości w różnych wymiarach i zakresach. Do tego dobra wspólnego wnoszą oboje: mężczyzna i kobieta, właściwy sobie wkład (List do Rodzin, 6).

Tak więc w tej perspektywie rozpatrywane życie człowieka jest darem, a jednocześnie zadaniem. Jest ono nam zadane i stąd potrzeba nieustannego trudu nad własnym rozwojem, aby można było właściwie i skutecznie oddziaływać wychowawczo. E. Fromm stwierdził, że „całe życie człowiek nie jest niczym innym jak procesem narodzin samego siebie i będzie całkowicie urodzony w momencie śmierci” (Cyt. za E. Faure, Uczyć się, aby być, Warszawa 1978, s. 301). Człowiekiem się jest, ale też człowiekiem się nieustannie staje (Por. W. Stróżewski, O stawaniu się człowiekiem, w: F. Adamski, Człowiek-wychowanie-kultura, Kraków 1993, s. 52-58). Nie wystarczy, że ktoś ma postać człowieka, ale chodzi o to, aby był pełnym człowiekiem, w całym swoim charakterze, w całej swojej postawie. Pełnym człowiekiem, dobrym człowiekiem. A kto nim może być? Pełny człowiek to ten, który siebie ukształtował, kształtuje według pewnego wzoru, którym dla każdego z nas, tak mężczyzn jak i kobiet, jest Jezus Chrystus, Bóg-Człowiek. Bo przecież „bez Chrystusa nie można zrozumieć człowieka” (Redemptor hominis, 10). Ten cytat z pierwszej encykliki papieża Jana Pawła II znamy, ale poznajmy jeszcze inne słowa naszego papieża z tej samej encykliki: „okazywać światu Chrystusa, pomagać każdemu człowiekowi, aby odnalazł siebie w Nim, pomagać współczesnemu pokoleniu braci i sióstr, ludom, narodom, ustrojom, ludzkości, krajom (...) poznawać «niezgłębione bogactwo Chrystusa», bo ono jest dla każdego człowieka. Ono jest dobrem każdego człowieka (tamże, 11). Poznawanie w wychowaniu ma się łączyć z umiłowaniem i wolą „pójścia za” tak, aby umacniała się postawa wiary w wychowawcy i wychowanku, która jest osobową odpowiedzią człowieka w dialogu z Bogiem, ogłaszającym przez swój Kosciół orędzie zbawienia.

Tak więc w świadomości rodziców i wychowawców chrześcijańskich powinna być mocno zakorzeniona prawda o życiu jako wielkim darze Boga. Nie wolno tego daru zmarnować. Chrystus jest dla nas wszystkich Drogą, Prawdą i Życiem, a przez to gwarantem udanego samowychowania i wychowania.


opr. ab/ab



 
Kliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: kultura wychowanie kobieta godność człowiek mężczyzna społeczność